Samotność na obczyźnie

jest tu ktoś kto mieszka za granicą , i jednak nie ma do okoła siebie ludzi przy ktorych czuł by się jak przy starych znajomych z Polski? Mi się odechciało juz z kimkolwiek zadawać. Znudzili mi się znajomi na siłę. Nie ma tu fajnych ciekawych osob, albo jakieś snoby, albo sama patologia... Kazdy kto mieszka w UK wie doskonale o czym mówię i wie jacy ludzie tu przyjezdzaja... jak sobie z tym radzicie ? jest ktos moze w takiej sytuacji, że ma dosyć już tych, przy ktorych nie moze czuc się tak naprawdę sobą?

up up...

tak to wyglada http://tiny.pl/hpk42

fak ju malo zawalu nie dostalam!!! :O

Taaak.....tez tak mam ale z tym ze mieszkam w Hiszpanii...To chyba domena wszystkich albo wiekszosci z nas co mieszkaja za granica.Polak polakowi wrogiem a tutejsi tez tylko na pozor sa OK.

paqui- jak sobie z tym radzisz? Ja juz mam generalnie wszystko gdzieś. Nie było by dla mnie problemem zeby zamknąc drzwi nawet przed tymi "najbllizszymi" tutaj. I nie chodzi o to ze jestem strasznie fałszywa itp. Tylko po prostu mam dosyc jednych i tych samych znajomych. Tutaj nikt nie chce zawierać bliższych kontaktów.. tęsknie strasznie za tymi moimi normalnymi ludzmi, do ktorych się przychodzilo, siadalo w kuchni, spaliło papierocha, czy zadzwonilo od tak, zeby pojsc na spacer podłubać słonecznik na ławce, z psem, albo na targ na zakupy..

Jak sobie z tym radze?Wcale sobie nie radze ,mam wrazenie ze staje sie coraz to bardziej zgorzkniala osoba ,tak jak u Ciebie nie mam ochoty z nikim rozmawiac a ludzie mnie tylko draznia .Nie mam tez pracy i to doprowadza mnie do szalu , w polsce pracowalam od zawsze i mieszkalam w duzym miescie ,tutaj mieszkam w malej wiosce ,czasami mam wrazenie ze mieszkam na koncu swiata.Nie to ze narzekam aby bylo tak zle bo choc pracuje tylko moj partner to da sie tutaj wyzyc z rodzina choc teraz w dobie kryzysu jest coraz cziezej ale i tak jest lepiej niz w polsce .Lubie polske i tesknie za zyciem tam ale nie przy takim wynagrodzeniu gdzie ciagle musisz sie zastanawiac co wlozyc do garka ....Pozdrawiam

paqui ja jestem w takiej samej sytuacji. Też się kisze aktualnie, choć jak pracowałam i byłam otoczona ludźmi to było tak samo. Czasami tak sobie głupio myślę, ze wyszła bym na ulice i doslownie pytala ludzi czy się ze mną zaprzyjaźnią. Marzę żeby mieć pełno azjatyckich znajomych bo te male dziewuchy są otwarte i towarzyskie :) Ale niestety to nie taki eproste.. Marze by miec choc 3 kolezanki z ktorymi na kawke mozna wyskoczyc :) Ja jeszcze nie mam dzieci, ale nie chce nawet myslec co bedzie jak urodze. Nikt mnie nie odwiedzi nawet...Podczas gdy w Polsce.. eh Nie ma szans by tam wrocic. Nie do takiego standardu zycia i do takiej biurokracji. Zgorzkniała- dobre słowo.

Calkowicie Cie rozumie...hehe nie wiedzialam ze azjatki sa takie rozmowne,tutaj jest mnostwo marocanow a to racze nie za fajna spolecznosc no a faceci to raczej brudasy...Tez tesknie za tym zyciem co bylo w polsce ale co zrobic ,mam zal w sumie sama nie wiem do kogo ,moze do naszego kraju ze zeby sie utrzymac zostalismy zmuszeni sytuacja aby zyc daleko od ojczystego kraju i godzic sie z czyms czego nie akceptujemy..

niestety ale za ciapakami tez nie przepadam. Zastanawiam się czy to się kiedys zmieni, czy jesli tu zostanę i stuknie mi 50, to będe dalej samotna. Bylam w tym roku na urlopie w Polsce i po raz pierwzy- z płaczem tu wracałam. Nie chciałam tu wracać, chciałam do ludzi. Siedziałam jak dziecko i wyłam.Tak mi było źle. Gdyby były jakieś spotkania dla samotnych ludzi do chyba bym normalnie poszla... wstyd wiem, ale zaczynam szukać pomysłów jak poznać ludzi. Bo jestem z natury towarzyska i takie siedzenie i kiszenie się dorowadza do tego że naprawdę... żyć się odechciewa. Ja też mam żal tak jak ty, ale nie obwiniam nikogo. Żal spowodowany nudą i samotnością. Pierwszy raz w życiu musze sie zadawac z kimś na silę.. by w ogole nie zdziczeć. Ostatnio sie zastanawialam czy by nie wrocic do Polski.. ale... ale kurde jak :/ no to jest bez sensu, wiesz doskonale o czym mowie.. a tak by się chcialo.. Czuje ze cale zycie mi tak przeleci. Boje się tego strasznie.

Slyszalam o Angli ,raczej o ludzich ktorzy tam wyjechali ,glownie to ludzie mlodzi ,moja sistrzennica tez tam byla przez rok ale nie mogla sie tam odnalesc ,teraz mieszka w Polsce ale ie daje rady wiaze koniec z koncem,i tak zle i tak nie dobrze ,no i ta wasza pogode tez nie napawa optymizmem .Jeszcze raz pozdrawiam i zycze powodzenia ,teraz znikam ale zajrze tu jeszcze Pa.

Nie mieszkam w Anglii :) choć pogode faktycznie mamy taką samą. Wiecznie depresyjny deszcz... :) Dzięki za konwersacje, dobrze wiedzieć że nie ja jedna jestem w takiej sytuacji.. i mozna z tym życ.. pozdrawiam rowniez :) pa

tez jestem w UK i powiem Ci szczerze że ja to sie tu boje właśnie jakies znajomości otwierac, boję sie że to będzie wlasnie takie fałszywe, w PL mam przyjacioł takich na dobre i na złe a tu czuje jakieś ograniczenie, wszyscy wokoło powtarzają tylko jedno powiedzenie że jak Ci tu polak nie zaszkodził to juz pomógł

teraz doczytałam że nie mieszkasz w Anglii, przepraszam zwracam honor :)

A gdzie jesteś w tej Anglii? Jaka miejscowość? Czy mogłabyś się zaprzyjażnić z osobą dużo starszą od ciebie?

cześć, pewnie że tak, londyn a Ty?

kurcze wtrąciłam się do rozmowy a nie wiem czy to do mnie było :(

Ja u siebie nawet nie próbuję zawiązywać znajomości z polakami. Każdy każdego zna, bo to małe miasto. Jeden na drugiego nagaduje. Nie mam ochoty w tym bagnie uczestniczyć. Brakuje mi takich koleżanek jak w Polsce, z którymi mogłabym gdzieś wyjść czy tak od serca pogadać i nie bać się, że na drugi dzień połowa miasta będzie wiedziała o moich problemach. Raczej pogodziłam się już z tym, że mogę liczyć tylko na siebie, a znajomi są tylko na "cześć" i "co słychać", bez wdawania się w szczegóły. Takie życie.