To juz cztery lata ...

Cztery lata temu straciłam ojca. Nie moge sie z tym pogodzic. Nawet teraz choc minelo juz tyle czasu. Stalam sie zamknieta w sobie, nie rozmawiam o wlasnych uczuciach nawet z matka, nie potrafie ich okazywac. To niesprawiedliwe. Ja musialam stac sie dorosla szybciej niz inni. Czasami mam ochote wyjsc z domu wsiasc w pociag/samolot i wyjechac. Nigdy nie wrocic, zostawic wszystko za soba. Ale nie moge bo moja matka potrzebuje pocieszenia bardziej niz ja. Jeszcze nigdy nie poplakalam sie przyniej z powodu taty. Wole robic to gdy nikt nie widzi, nie slyszy. Czy ktos mial podobna sytuacje? Jak moge stac sie bardziej otwarta?