Chciałabym zapomnieć

Witam was serdecznie, chciałabym podzielić się z wami moją historią i prosić o radę. Mój problem polega na tym, że najwyraźniej zbyt angażuję się w związek. Jestem aktualnie w klasie maturalnej i pech w tym, że mój chłopak uczęszcza również do tej samej klasy. Bardzo mi na nim zależy i może dlatego tak mnie to boli, otóż od kilku miesięcy zauważyłam, że uczucie jego do mnie słabnie, próbowałam z nim rozmawiać ale on kompletnie się ze mną nie zgadzał. Bardzo brakowało mi ciepła i czułości z jego strony, gdy byliśmy tylko we dwoje zdarzały się sytuacje, że czułam się na prawdę fantastycznie jednak gdy pojawialiśmy się już w większym gronie nasza więź stawała się niewidoczna. Owszem rozmawiamy, śmiejemy się ale nic po za tym. Czy ja oszalałam, że brakuje mi dotyku, miłego słowa i poparcia z jego strony? Czy moje wymagania są aż tak duże? Mówiłam mu o tym co czuję już kilka razy, ale on nic z tym nie zrobił. Ja zawsze chciałam jego dobra i poświęcałam się byleby on czuł się dobrze. Ostatnio stwierdził, że jak mówię mu o tym czego bym chciała to to jest tak jakbym go do tego zmuszała. A to nieprawda. Bardzo mi przykro, że on nie czuje tego co ja. Nie chcę już być z kimś kto słyszy ale nie słucha, patrzy ale nie widzi. Chciałabym przeciąż tę nić i się uwolnić. Ale nie umiem. Brakuje mi miłości. Już przestałam mu mówić o swoich problemach o tym co mnie cieszy a co smuci, najwyraźniej jest mu to na rękę, a nasze tematy związane są wyłącznie ze sprawami błahymi. Chciałabym zerwać, ale wiem, że życie we wspólnej klasie bardzo by się utrudniło, a ja muszę się skupić na nauce. Dlatego będę tkwić w tym związku do maja, tylko jak te kilka miesięcy bezboleśnie przetrwać? Jak się od niego powoli oddalać? Pomocy... przez niego czasem czuję się jakbym nie znaczyła nic.