Straciłam głowę dla kolegi ze studiów

Poznaliśmy się na drugim roku. Początkowo to była czysto koleżeńska znajomość. Jakieś wspólne pogaduchy na okienkach, siedzenie razem na wykładach, dojazdy tym samym pociągiem na uczelnię, takie tam. Dobrze nam się rozmawiało ze sobą, choć Arek był dość nieśmiałym facetem i sprawiał wrażenie strasznie zakompleksionego. Może dlatego długo nie myślałam o nim w kategoriach faceta, mając go po prostu za miłego kumpla. Podobał mi się wtedy ktoś inny. Rok temu skończyłam studia licencjackie i w ten sposób nasze drogi się rozeszły. Spotkałam mojego chłopaka Kamila i przestałam myśleć o Arkadiuszu. Niedawno jednak los sprawił, że znowu spotkaliśmy się na koncercie. Był jakiś zmieniony, wyprzystojniał i stał się pewniejszy siebie. Wymieniliśmy się numerami i od tej pory ciągle się spotykamy ze sobą. I, co tu dużo gadać, zaiskrzyło między nami. Cały czas o nim myślę i czuję, że mnie pociąga jak nigdy dotąd. Nigdy z nikim nie byłam tak szczęśliwa, nikt nie rozumiał mnie tak jak Arek. I on odwzajemnia moje uczucie. Twierdzi, że od dawna mu się podobałam, ale bał się mi to powiedzieć. Niepotrzebnie. Szaleję za nim.Ostatnio zaprosił mnie do siebie i wtedy doszło między nami do zbliżenia.Chyba nie muszę opowiadać, jak było cudownie:) Kochaliśmy się do białego rana. Od tej chwili chcę być z Arkiem. Zarazem ciężko mi odejść od Kamila, który jest obecnie w Holandii i o niczym nie wie.

I pomyśleć, że wystarczylo jedno spotkanie, żeby tyle się zmieniło...

napisałyby mu, że jest robakiem niewartym rozdeptania. Tobie napiszą, że życie pisze różne scenariusze.

facet wyjeżdża, zarabia pieniądze a dziewcze w kraju napierdala go po rogach

Koleżanko z góry każdego powinnaś mierzyć równą miarą. Skoro chłopaka byś skarciła to dziewczyna też nie zasłużyła na nic lepszego.

Ale ja zamierzam odejść od niego i powiedzieć, że jest ktoś inny. Nie zmienia to faktu, że trudno to przychodzi, skoro byliśmy ze sobą długo.