Moje smutne zycie

Chcialabym opowiedziec wam swoja historie , w sumie nie wiem czemu ale chyba potrzebuje sie komus wyzalIc... Zaczne od tego ze moje dziecinstwo od zawsze przypominalo pieklo. Oboje moich rodzicow to alkoholicy , nigdy nie interesowali sie mna, czy mam co zjesc , czy mam sie w co ubrac , nie pytali tez nigdy jak mi idzie w szkole ... Bardzo sie balam szczegolnie ojca , ktory po alkoholu byl agresywny i nie raz zdarzalo mu sie mnie uderzyc.Czulam sie wtedy strasznie , fizyczny bol byl jeszcze do zniesienia , ale blizny na psychice pozostana mi chyba na zawsze... Kiedy bylam w gimnazjum , bylo juz po mnie wyraznie widac , ze cos ze mna nie tak.Wychudzona , blada cera , stare niemodne ubrania.Stalam sie obiektem kpin kolezanek z klasy , nazywaly mnie patologia , smialy sie z mojego wygladu . W drugiej klasie przyszedl do naszej szkoly nowy katecheta.Ktoregos dnia , poprosil mnie abym zostala chwile po lekcjach , pod pretekstem rozmowy na tematy lekcyjne.Powiedzial , ze wie o wszystkim , ze bardzo przykro mu z mojego powodu i Ze chcialby mi pomoc.Przekonywal mnie ze jest w stanie mi pomoc i stworzyc mi godne warunki do zycia i nauki.Powiedzial , ze moze zalatwic mi zakwaterowanie w jakims przykoscielnym schronisku.Wiedzial jednak ze nie mam 18 lat i potrzebna bedzie zgoda moich rodzicow.Powiedzial ze wszystkim se zajmie... Od tamtego czasu zaczal sie moj koszmar o ktorym nie chce jeszcze mowic...To zbyt bolesne . Chyba domyslacie sie o co chodzi...