problem mojej kobiecej natury

jestem sama. nie mam faceta częściowo z własnej winy. zawsze byłam osobą, która lubiła zabawę, towarzystwo, ryzyko, dobry seks.mam temperament ale na ogół jestem opanowana, odpowiedzialna, dojrzała, pracowita, skromna. taka do tańca i do różańca. mogłabym mieć spokojnego, ustabilizowanego faceta ale problem w tym, że kręcą mnie zupełnie inni. twardziele, męscy, namiętni. miałam już takiego, ale bardzo mnie zranił. nie rozumiem samej siebie, czasami jestem tak bardzo skrajna - ja i moje pragnienia. czuję się trochę niespełniona, jakby uciekał mi czas. wzbraniam się od mężczyzn, którzy mnie kręcą o zwyczajnie się boję, że znowu taki typ mnie skrzywdzi ale z drugiej strony nie chcę być z kimś kto mnie nie pociąga. myślę też o tym, że może powinnam się jeszcze wyszaleć, pokorzystać z życia to wtedy zacznę lgnąć do "grzecznych" mężczyzn. mam 24 lata. co o tym wszystkim myślicie?

zagubiona

czasami sama nie wiem kim jestem. zadaję sobie pytanie i nie wiem jak odpowiedzieć. z jednej strony potrzebuję stabilizacji, pewności, uczucia, z drugiej chcę się bawić, śmiać, kochać i to wszystko w szalony, spontaniczny sposób. gdy ktoś mnie ocenia, mówi co o mnie sądzi to mam wrażenie, że mówi o kimś mi obcym. chyba nie znam siebie.

podam przykład: od kilku lat podoba mi się pewien znajomy, zawsze miałam do niego słabość. gdy on całkiem niedawno zaczął przejawiać zainteresowanie moją osobą we mnie nagle coś wygasło i wręcz nabrałam do niego niechęci, przestał mi się podobać. drugi przykład: kilka miesięcy temu zaczęłam spotykać się z pewnym mężczyzną, wszystko fajnie się zapowiadało, czułam się przy nim dobrze, byłam rozmowna, dowcipna, sama sobie się dziwiłam, że potrafię być taką sympatyczną, fajną dziewczyną. do chwili, kiedy chciał mnie przedstawić swoim znajomym - włączyła się we mnie jakaś blokada i nie potrafiłam powiedzieć nic sensownego.