nerwica lękowa-przeszkoda?

na początku było fajnie. jak zawsze, rozmowy , zrozumienie , spacery a potem pustka on na kompie, przy telewizorze , zero zainteresowania moim dzieckiem, a ja obiadki obsługa, sprzątanie i zajęcie dzieckiem , aż zachciało mu się wolności , więcej miał do pogadania z moim ojcem niż ze mną smutno i przykro mi było , ale cóż on również tak jak ja z dysfunkcyjnej rodziny pochodzi , więc nie mogło się udać......

To faktycznie wesoło nie było. Ale odszedł od was w końcu przez nerwicę, czy to był tylko pretekst, a on ogólnie był niedojrzały?

dla mnie pretekst i był niedojrzały......

terapeuta nie ma znaczenia, każdego potraktuje tak samo jeszcze jedno, nie wierzę, że ktokolwiek i kiedykolwiek mnie zrozumie zresztą co mi może taki ktoś powiedzieć? nie naprawi wypaczonej rzeczywistości

ja mam nerwice lekowa jak odstawilam leki to po jakis 2 miesiacach nerwica erocila z podwojna sila niewychodzilam z domu 3 miesiace teraz juz 7 miesiecy sie lecze lekami i chodze na terapie jest roznie raz lepiej raz gorzej chce powoli odstawiac juz leki i zajsc w druga ciaze bo latka leca.

Przez wszystkie te lata, od dziecinstwa - ukrywam nerwice lekowa. Nikt o niej nie wie a w rezultacie i ja sama ja wyparlam ze swej swiadomosci. Zyje i radze sobie doskonale w trudnych sytuacjach - a w tle czai sie potworny strach i calkowity brak poczucia bezpieczenstwa. Boje sie ludzi, boje sie ich reakcji,boje sie, ze mnie skrzywdza - bez powodu, albo ze znajda jakis powod i uzasadnienie. Ze zabiora mi wszystko co swoja ciezka praca i staraniami zdobylam. Na codzien jestem osoba zyczliwa, przyjazna, mam znajomych - niewielu, ale dosc bliskich. Nikomu do konca nie ufam z wyjatkiem jednej przyjaciolki z dziecinstwa i wlasnych doroslych dzieci. Mam do ludzi dystans. Mam silne poczucie wlasnosci i prywatnosci i nie lubie jak ktos go narusza, zaczynam sie wtedy bac. Moje dwa zwiazki zakonczyly sie rozstaniem, mezczyzni mnie wykorzystywali, balam sie ich. O swoje upomne sie ale nie bezposrednio - zwykle telefonicznie, osobiscie nadal sie boje ze ktos wytoczy przeciwko mnie silny, niekoniecznie sluszny, argument ale taki, z ktorym bedzie mi trudno polemizowac. Boje sie, ze na moje prosby czy wnioski o cos - zostane "zlinczowana" kontrargumentem i ze upomnienie sie o swoje prawa zaowocuje atakiem na mnie i udowodnieniem mi, ze zadnych praw nie mam. W dziecinstwie rodzice nie opowiadali mi strasznych bajek, nie straszyli czarownica czy gnomem - straszyli ludzmi. Sami sie ich bali. Czesc tego leku przeszla na mnie. I dopiero po latach wiem, co mi naprawde dolega. Chodzilam na rozne terapie i zadna nie zmienila mojego leku - ale nigdy przeciez tego leku nie leczylam, nie wspominalam o nim jako o istotnym czynniku. Mam wrazenie, ze sie go nawet wstydzilam, bylo mi wstyd ze w tym wieku, majac za soba tyle doswiadczen, majac tez spore sukcesy i dorobek - ja nadal sie boje, nadal paralizuje mnie lek a ja nadal z nim walcze. Robie wszystko, zeby nie bylo widac na zewnatrz jak sie boje bo wtedy moge zostac zaatakowana i stracic wszystko. I oczywiscie czasem te "filmiki" katastroficzne, na szczescie nie czesto i nie pochlaniajace calej mojej energii, takie cos jak skutek uboczny leku. Ale sa. Zyje bez partnera, nie tylko ze wzgledu na moje leki ale sa inne przeszkody - a tak naprawde to nie chce bo za duzo zachodu zeby kogos poznawac, ufac a juz nie daj Boze wpuscic do wlasnego domu. Samej mi dobrze, nie czuje potrzeby bycia z kims ani nie doskwiera mi samotnosc. Mam mnostwo zajec, prace i hobby, nawet nie wiem czy znalazlabym czas dla partnera. Kwestia takze moich problemow z zaufaniem, nie potrafie wyposrodkowac, wyznaczyc jakichs rozsadnych granic tylko albo sie izoluje calkowicie i buduje mur albo prawie go nie ma i wtedy ludzie to wykorzystuja. Ucze sie natomiast ustawiania tych granic i ostatnio nawet mi sie udaje, mialam taki przypadek kiedy znajoma osoba chciala posunac sie za daleko i mnie wykorzystac - a ja stanowczo odmowilam i nie czulam przy tym leku. Jakis postep wiec jest. Mysle o kolejnej terapii, bede wkrotce u lekarza w zwiazku z badaniami "fizycznymi" to poprosze o jakies namiary na terapeute. Przynajmniej teraz wiem co mi tak naprawde dolega.

kaliban widac ze chory psychicznie

W porównaniu z ludźmi na tym temacie faktycznie mocno odbiegam od normy. Moje szczęście.

niewiesz co cie moze spotkac jutro za tydzien ... wiec uwazaj co piszesz

Wiem, oj, wiem...