na wyrywki

...słuchasz? Pocieszające odpowiedzi, ja wrócę na ścieżkę konieczności obowiązku przejętego siewcy kręcąc się niemrawo, tracę czas przepraszam, więcej nie będę; obietnica zwaliła Cię z nóg upadek przytrzymał Cię nisko oddalona od poczerniałego centrum wędrujesz wzdłuż horyzontu zdarzeń naszpikowany pogardą dla samego siebie bezradnie pikowałem w otchłań głodną co bardziej ruchliwych ofiar zanikające światło, tylko Ty rozpraszasz ciągle mrok. Od ganiasz zwierzęta chcące zastąpić Ci drogę, odpędzasz niepokój, pachniesz delikatnie głaskałaś moje ręce, kiedy obejmowałem Cię tu przed tygodniem. W ustach pełnych Twojego smaku, w gardle zaschło mi Twoje imię; oddychałem głęboko moja pachniałaś latem i chciałbym móc znowu kosztować tego, co mi przyniosłaś Ciebie ubranej lekko i monochromatycznie zjawiając się pod wiatr stawiałaś opór niechęci czarno rosnącej w Słońcu znanego Ci poczucia, że znasz mnie przecież coraz to dłużej i lepiej raz po raz cichnie południowy wiatr. Lepiej nie zasłaniaj się, nie okrywaj lepkie pomysły okazja czyni złodzieja zło, brak i smutek otwierają przed Tobą drzwi stając się trzygłowym Cerberem naszego szczęścia uwierz mi, kiedy mówię że jest tu co wypełniać jest nad czym pracować Syzyfie z wyboru, w spódnicy wciąż żywe dowody, to poruszone niedawno łodygi i wdeptane w błociankę listeczki. Kołują Ci znów nad głową brzęczące, pomimo ręki, chmary owadów nie wiadomo skąd... przytulasz próchniejący do niedawna pień głaszczesz nierówno ścięte krawędzie dumnie rosnącego wśród wiązów drzewa poznania wolnego i złego odchodzisz wiedząc, że stałem się arkuszem gładkiego, białego miejsca na Twoje ciepłe myśli, na stos liter na zapas, na zaś, na podpałkę na niepewnie skreślane w ciszy linijki wątpliwości każdy z drwali, na osobnej kartce, zostawił Ci, wypisane w punktach, powody, dla których lepiej było mi zniknąć niż rosnąć w Tobie. Pomimo tego nie zrezygnowałaś, bo eingu kupiłaś mnie w ryzach rozpakowujesz mnie i układasz po pięćset równych sobie szalenie czystych kawałków. Nie boisz się trzymać mnie przy łóżku zasypiając, opierasz się na mnie wsuwasz dłonie pomiędzy świeżo zapisane kartki jestem teraz posłuszny Twojej sprawnej ręce którą układasz włosy jak gdybyś umiała zakląć je, wedle życzenia, w dowolnie piękny kształt rozkosznie mi, gdy na Ciebie patrzę papierowym, podpisanym niebiesko okiem obserwujesz dni nowej próby dodajesz mi sił białym światłem wędrujesz bosa po śladach gąsienic zbierasz wbite w ziemię ubłocone kwiaty nadajesz na znanej mi fali budzisz wspomnienie celu jasna, niepodpisana Ty, obmyta z różnic jedność. Jesteś nie z tym, któremu wszystko wychodzi ale z tym, któremu przebaczanie sprawia Ci największą, najprostszą przyjemność wpłynąłem ze wszystkim co moje do źródeł, z których czerpiesz stanę się Tobą, Ty staniesz się mną przegrody zanikną, a groble zatoną pozostań sobą we mnie i rozpłyń się świadomie we wszystkim co będzie Twoje pozostań zdobiona wszystkim co inne, Boeingu. Jesteś siłą w pustej piersi powodem przy końcu pytań swobodą, jednym z wiatrem gdy smutno opadają liście Ty piszesz mnie z dużej litery wiedząc o mnie i znając mnie podpisujesz się... /autor W&P/