Depresja

wlasnie ile masz lat?

Jy tysz mam depresje, nawet nie chodze sotatnio do lekkarza, bo -.- nie chce mi sie. swego czasu dobrze dzialala na mnie wenlafaksyna :P( akurat po niej nie tyje sie tylko chudnie:D)

a co Cie najbardziej smuci i doluje teraz ? Jaki jest glowny powod tej depresji ? to ja postaram sie Ci pomoc , bo w pomaganiu innym to ja jestem dobra , ale sama sobie nie wlasnie nie :) Mozemy pogadac jak dwie kumpelki , bez wnikania w niemile szczegoly za bardzo moze , rozmowa pomaga , nie mozna sie wylaczyc z otoczenia to nie dziala pozytywnie na nas.

hasyliszke hehe zbunkrowana w swojej jaskini ? ja ostatnio miesiac siedzialam w domu i gnusnialam :D teraz w tym tyg zaczerpnelam troche swierzego powietrza to do tej pory mi sie w glowie kreci heheh

Mam 19 lat. Moim największym problemem jest samotność. Czuję się kompletnie niezrozumiana, niedoceniana. :( Nie mam prawdziwych przyjaciół i dlatego z każdym dołem muszę sobie radzić sama, a wiadomo jak to wygląda - często pogrążam się jeszcze bardziej.

Jola, nie az tak ze zabunkrowałem się, tylko chodzi mi o samo branie lekow. Wkurzylem sie i chcialem zdusic chorobe sama silna wolą. Nie wyszlo :O :P

jak bym czytala o sobie :) a moze to Ty nie chcesz miec przyjaciol ? bo tak latwiej ? nie trzeba ufac nikomu , a tym samym wystawiac sie na ewentualne porazki , zranienie itp ? Kochana ja mam 30 i pozbylam sie wszystkich z mojego zycia , i dzis wiem ze zrobilam to umyslnie , ale czy dobrze na tym wyszlam ? nie , nie lubie sie dzielic swoimi problemami , prosic o pomoc , zawsze czuje ze sie narzucam , niestety nie tedy droga. Moze choc sie umowisz z jakas kolezanka na kawe ? tak na godzinke ?

hasyliszke no ja tez juz to przerabialam , myslalam ze wszystko zalezy ode mnie , ale jednak jak sie bierze leki to lepiej z chemia mozgu nie swirowac i samemu nie odstawiac. a masz moze momenty ze sam nie wiesz czy jestes w depresji czy moze ty juz taki jestes ? ze moze masz za wysokie oczekiwania wzgledem swiata czy otoczenia ? Bo ja dzis mam taki dzien ze wlasnie juz sama nie wiem o co kaman

Ja spotykam się z koleżankami. Ale to zawsze wygląda tak, że one opowiadają mi o swoim życiu, o swoich problemach i swoich powodach do radości, a ja tylko ich wysłuchuję, radzę im, cieszę się albo smucę z nimi. A ja co mogę im powiedzieć? Że w środku jestem martwa i nie wiem, czy jeszcze coś może mnie ożywić? Ostatnio rozpłakałam się przy moich znajomych. Wszyscy pytali, co się stało, a ja nawet nie umiałam odpowiedzieć na to pytanie.

Sluchaj , musisz sobie pozwolic na to , zeby komus o tym powiedziec a juz samo to Ci przyniesie ulge. Nie jestes super bohaterka , nie jestes z kamienia , depresja to choroba , moze sie przytrafic kazdemu, nie jestesmy cyborgami czy robotami ( o ile to nie to samo?) Wypadlo na Ciebie , ale to nie oznacza ze juz z Toba koniec. Musisz wziasc sie w garsc , porozmawiac z kims , wyplakac , pouzalac sie nad soba a kiedy skonczysz i poczujesz ulge pozbierac sie i zyc dalej. Jestes taka mloda , zaloze sie ze atrakcyjna , madra i masz tyle zycia przed soba , nie warto marnowac czasu na depresje , zyj kochana i uwierz mi ze dasz sobie z tym rade tylko musisz sama siebie przekonac ze chcesz , ze warto .

ja się rozpłakałam kiedyś przy koleżance z zajęć na studiach i to z innego wydziału (chodziłam na zajęcia fakultatywnie). Po prostu u mnie w domu się nie rozmawia, nie rozmawiało się z dziećmi, rodzice nie komunikowali się ze sobą (ojciec działał metodą faktów dokonanych a rodzina dowiadywała się na końcu)

zrob sobie liste malych kroczkow do wyjscia z tego piekla jakim jest depresja. Moze zacznij pisac pamietnik ? To bardzo duzo pomaga.

Zdarzało mi się wyżalić komuś, ale sama wiesz, jak niewiele to daje na dłuższą metę... Ktoś poklepie mnie po plecach, otrze mi łzy, powie, że będzie dobrze i tyle - zapomni. Przejechałam się też na koledze, o którym myślałam, że jest godny zaufania, a później okazało się, że plotkował o mnie po tym, jak mu się zwierzyłam ze swoich problemów.

Pomysł z listą w sumie jest warty rozważenia. ;) A pamiętnik już pisałam i po pewnym czasie przestałam, bo jakoś nie miałam motywacji.

to sluchaj , chcesz to mozesz sie zwierzac mnie na gg albo na tym forum a my bedziemy Cie motywowac i pilnowac zebys podejmowala jakies kroki ku wyzdrowieniu . a w miedzyczasie bedziesz szukac jakiegos psychola ? terapi ? cokolwiek ?

pamietaj , nie stawiaj sobie poprzeczki za wysoko jeszcze teraz , bo nie chcesz sie zdolowac i zawiesc .Ale takie male kroczki sa dobre i dazenie do realnych celow cieszy i daje satysfakcje. Moze sprobuj sama do siebie napisac list ? moze do rodzicow jesli masz do nich zal ? do kolegi ktory cie zawiodl ? i nie wysylaj ich , tylko nie wiem , spal , albo przymocuj do balona i pusc w kosmos :) Musisz wyrzucic z siebie wiele zlych emocji , nie mozesz sie zamykac w sobie bo w koncu Cie to wszystko przygniecie na maxa. Pomalutku , na spokojnie i wrocisz do super formy

Przecież pisałam, że już jestem w trakcie psychoterapii. ;) Dzięki za propozycję, ale głupio jest mi pisać innym o takich osobistych sprawach. Ale doceniam chęć pomocy.

Dziękuję Ci bardzo za rady. :)

sorki , myslalam ze wlasnie szukalas i nie ma nic w Twoim miescie :S Miksuje mi sie juz pod czapeczka dzisiaj hehe pol dnia siedze na kafeterii hehe Ja wiem ze czasami jest ciezko i od terapi tez czasami sie ma taki przesyt tymi wszystkimi radami , rozwiazaniami , powodami , analizami i latwo wtedy zapomniec o prostych rozwiazaniach. Ja kupilam pamietnik , kilka wpisow tam juz mam i notorycznie sie musze opierniczac , bo zapominam ze tak naprawde jestem szczesliwa , a przynajmniej mam predyspozycje do tego. Jestem zdrowa , mam dach nad glowa , mam co jesc , mam zdrowa core. Ludzie dzisiaj maja tak niewiele , chorobska tak im daja w kosc , a ja dalej nie doceniam tego co mam. I wiem , ze nie na wszystkich taka strategia dziala ale na mnie dziala , nie chce sie wykrecac od zycia atakami paniki , bo nauczylam sie radzic sobie z nimi i czasami po nich wmawiam sobie ze znow dalam rade , ze przezylam , nie zemdlalam , nie zrobilam afery w tesco itp Staram sie chwalic i wynagradzac za takie malutkie kroczki , zawsze to cos. Musimy dac jakos rade , kurde fajne babki i (faceci ?) z nas i nie mozemy sie poddawac tej zarazie , twardym trza byc a nie mientkim ;)

zespamowalam Ci temat , lece sie kapac. Zajrze tu jutro ;) glowa do gory dziewczyno , niedlugo bedziesz jak nowa ulepszona wersja samej siebie ;) wierze w Ciebie

Dobrej nocy :) Trzymaj się!

Dopiero trafiłam na ten wątek.. Gdybyś jednak szukała pomocy specjalisty, to warto zajrzeć tu http://psychiatra-gabinet.pl/

Zdradziła mnie facet zwolnili z pracy nie chce mi sie zyc