ból sobotniego wieczoru

Dziś sobota kiedy uświadomiłam sobie jak bardzo jestem samotna mimo rodziny przyjaciół brak mi bratniej duszy mezczyzny ktory bedzie o mnie dbał martwił sie o mnie śmiał sie i płakał ze mną brak mi miłości czułości dotyku ból osamotnienia przeszywająca każda cześć mojego ciała łzy spływają po policzkach gdy widzę szczęśliwe pary zastanawiam sie dlaczego ja też nie mogę?przecież wszyscy mają prawno do szczęścia przy drugiej osobie a mnie to zawsze omija nie mam sie z nim cieszyć pisze to tutaj żeby wyrzucić to z siebie bo tutaj nie zobaczę spojrzeń ze współczuciem czy litościa nieznajomym prościej napisać niż bliskim powiedzieć którzy rzuca nędzne słowa pociechy..

Dziękuję ,ale nie skorzystam z tego pomysłu żadne instruktaże nie są mi potrzebne

ja mam to samo...a jak ktoś mnie zbliży do siebie to i tak się na nim zawodzę...brak mi normalności, kogoś o kogo będę mogła się zatroszczyć..ale powoli przyzwyczajam się chyba do samotności, bo nie mam wyjścia

nic nie poradzisz

W sumie też już sie przyzwyczaiłam sie do tego ale czasami dopadaja mnie takie dni jak ten kiedy jedynie na co mam ochotę to płacy i analizowanie dlaczego. to akurat ja wcześniej mi to tak nie przeszkadzało ale z dnia na dzien coraz bardziej pustka na codzień nie daje poznać tego po sobie tym sposobem mogę umknąć setki pytań innych na ustach uśmiech a w sercu ból tylko jak można długo z tym żyć?

myślę, że nie jestem maszkarą, jestem zadbana, dobrze ubrana, wysoka

Nikt tu nie pisał że to z powodu wyglądu a poza tym brzydcy czy piękni mają takie same prawa

Większość brzydszych mała to czego mi tak .bardzo brak.