nikt mnie nie lubi

Mam na imię Andżelika(zmyślone imię) i mam 14 lat. Chodzę do II klasy gimnazjum. Na początku roku wydawało mi się że wszyscy mi lubią jest fajnie i wogóle. Jak przechodzę korytarzem dużo osób się na mnie patrzy i uśmiecha. W sumie to wyróżniam się ciemnym kolorem skóry i długimi lokami do pasa. Mam jednak wrażenie że lubią mnie tak pobieżnie, jak karzesz komuś wymienić przyjaciółki to mnie tam nie ma. Jestem w cieniu innych choć staram się być miła, sympatyczna, pomocna. Nie miałam żadnego chłopaka, jestem zakochana w jednym o rok starszym jednak on zakochał się w mojej koleżance z klasy której nie nawidzę. Dzisiaj przepłakałam pół dnia. Moje życie jest do dupy, nikt mnie nie lubi , nie kocha, oprócz tego że grałam 9 lat na pianinie i 3 na gitarze to niczym się nie wyróżniam. Co robić? :(

one ci zazdroszcza, tez byłam taka myszka w szkole zawsze z tyłu, ale gdy cos potrzeba to wiedzieli gdzie przyjsc. teraz po 6 latach wiem, ze to była ich zazrosc i wiem, ze boli to traktowanie, ale nie szukaj przyjaciol na sile, zrania cie bardzo, masz zainteresowania i tego sie trzymaj:) glowa do góry, zazdroszcza ci bo jestes ładna, a chlopak? jeszcze nie twoj czas widocznie, ale nie jedna miłośc spotkach:)trzymaj sie cieplutko:)

dziękuje za miłe słowa. Zazdrościć mi nie ma czego bo ładna nie jestem, ale postaram się stosować do waszych słów :)

Niestety, bardzo wiele osób uważa, że to problem, a ja z doświadczenia powiem zupełnie poważnie- cieszę się, że nie jestem ładna tak jak kiedyś pragnęłam, cieszę się, że pochodzę z innego kraju a nie jak kiedyś się tym wstydziłam- to właśnie spowodowało, że znalazłam prawdziwych, ale to naprawdę prawdziwych przyjaciół na których nigdy się nie zawiodłam, też miałam pierwsze miłości w swoim życiu, ale nikt z nich nie zwracał uwagi na mnie lecz na koleżanki. Miałam nawet z tego powodu depresje, bo choć próbowałam być miła i lepiej się ubierać- to tak jak by bylo jeszcze gorzej- teraz wiem, że nie warto było udawać, a po prostu żyć normalnie. I choć wtedy już mi tłumaczono podobnym sposobem jak teraz piszę do Ciebie- to nie chciałam wierzyć, że będzie lepiej i tu się myliłam- jestem tu gdzie jestem, mam męża takiego, który się nie równa z tymi w których się kochałam, a także mam przyjaciół, których poznałam będąc sobą, realizuje plany i marzenia- niestety nie każdy kto wtedy miał uznanie i poważanie wyszedł na tym dobrze. Ja jestem szczęśliwa, a wszystko zaczęło się zmieniać kiedy poszłam na studia i poznałam prawdziwych ludzi. Pamiętaj, że człowiek który ocenia powierzchownie, z wyglądu- nie będzie Twoim przyjacielem, bo wierze, że sama takich przyjaciół byś nie chciała mieć. Niestety w życiu często wymagają niektóre sprawy dużo czasu- zależy też jakie środowisko się nam trafiło- ale na siłę nigdy nie będziemy mieć zaufanych przyjaciół. Daj sobie czas, będziesz szczęśliwa, a wiesz dlaczego? Bo wiesz jak to jest kiedy kiedy jest się odrzucanym tak naprawdę bez powodu;) Pozdrawiam