Mąż mówi że jestem nikim

Witajcie, pisze bo sama sobie juz nie potrafie pomoc. Jestem 12 lat mezatka, mamy 2 dzieic(11 i 6). Niby na poczatku bylo wszystko ok ale po urodzeniu 1 syna on sie zmienil, zaczal mnie nie doceniac, Potem od tego czasu bylo juz tylko gorzej.Po urodzeniu corki czuje sie jak intruz w domu. Raz na tydzien lub czesciej slysze ze jestem malo ambitnym zerem( jestem po studiach jak on, moze praca nie jest super ale mam swoje pieniazki). Porownuje mnie do innych kobiet mowiaz zebym zobaczyla jakie tamte sa zaradne a ja tylko przed tv(oczywiscie ja pracuje wychowuje dzieci, gotuje) on mi nawet wmawia rzeczy ktorych nie robie. Kiedy mowie ze juz nie daje rady ze mnie krzywdzi to on jeszcze z wieksza moca mnie atakuje, juz kilka razy chcialam odejsc ale ja go wciaz kocham i nie chce niszczyc rodziny(chociaz on psychicznie juz mnie zniszczyl:( moje zycie teraz jest bardzo smutne, nie wiem co robic, dokad pojsc, pragne milosci a dostaje nienawisc, dlaczego on jest moim katem a ja ofiara, czy ejstem zbyt slaba ze on to wykorzystuje??czemu ludzie ktorych kochamy tak nas krzywdza??

daj numer telefonu my z nim porozmawiamy, zeby sie zminil...skoro ty nie umiesz tego zrobic...

co to za miłosc z jednej strony a z drugiej nienawisc sama musisz sobie odpowiedzieć, czy Ci to pasuje

I to jest wielki błąd kobiet kiedy wybierają faceta. Kobiety zakochują się w słowach, a faceci w wyglądzie, dlatego faceci kłamią a Kobiety się malują.

ciekawe czy znimśpisz? Jak śpisz z nim to przestan i jak zaprotestuje to zapytaj czy nie ubliza mu seks z NIKIM . No ale zpomniałam że go kochasz to pewnie sex jest. :O

swoje dzieci, niszczysz swoich synow BEDAC Z TAKIM MEZEM! oni kiedys beda traktowali swoje partnerki tak samo, jak maz traktuje ciebie. nie masz prawa skazywac dzieci na taki wzorzec mezczyzny, po prostu ci nie wolno.

Popraw męża. Nie mówi się "Nikim" tylko "Nikitą". Nik to forma męska ;P

Trzeba się wziąć w garść, zastanowić czego się chce, czego oczekuje od życia i do roboty! Wiem, że to nie łatwe, ale sama właśnie podjęłam decyzję o odejściu od mojego Otella. Dość poniżania (często na oczach dzieci), oskarżania o rzeczy, których się zrobiło, udowadniania, panu mężowi że się nie jest wielbłądem! Nie bądź smutaskiem, zrób dobrą minę i pokaż, że już nie chcesz być ofiarą. Z doświadczenia wiem, że rozmowa nic nie daje, pomogło (jak to u Otella bywa na krótko) postawienie warunków, twarde trzymanie się ich. A jak zachowanie palanta wróciło do "normy"- pożegnanie. Choć boję się jak diabli jak sobie poradzę.