smutno mi

nic mi sie nie uklada.29l ciagle brakowalo czasu dla siebie, alo probelmy zdrowotne i inne w rodzinie. to ja zawsze bylam na telefon, az nadto sie staralam, jak nie pomoglam mialam wyrzuty sumienia.inne kuzynki np. w tym czasie zyly swoim zyciem, nawet zapominaly na dzien babci wpasc, a uwazaly sie za najlepsze bedac raz w roku.one powychodzily za maz, mialy czas na kina, znajomych. ja ciagle wdomu z racji swojje domatorskiej natury, znajomi z czasow liceow wszyscy z rodzinami, nie mam z kim i gdzie sie spotkac. nawet nie mam gdzie kogo poznac, bo nie mam zadnych znajomych. jestem zerem, do tego problemy w pracy, poczatki depresji... slonce swieci, wszyscy planuja majowke, a j nie mam z kim. samotne podrozowanie mnie juz nie bawi. wiem, ze jestem sobie winna, stracilam czas,