Tak dłużej być nie może!

Nie mogę spać, nie umiem już sie śmiać, to co kiedyś było ważne teraz nie ma już znaczenia. Jeść niestety mogę, a szkoda, bo chociaż jeden plus tej całej sytuacji by był... Kocham go, szaleję za nim, choć z ideałem niewiele ma wspólnego. Opętał mnie całkowicie, myśli o nim wypełniają każdą sekundę mojego dnia (przez co swoją drogą staciłam pracę), już nic mnie nie cieszy, nawet jego widok w ogólnym rozrachunku działa mi na nerwy, ale jeszcze gorzej jest, gdy go nie widzę. Mąż się martwi, znajomi i rodzina też, póki co udaje mi się ich zbywać banałami, ale długo już tak nie pociągnę. Pomocy! Proszę...

Nie muszę szukać, znalazłam już wiele lat temu najwspanialszego cżłowieka na świecie i do dziś nie mogę uwierzyć, że spotkało mnie takie szczęście, że zdecydował się ze mną spędzić życie. Kocham go i nie chcę go ranić, ale nie umiem zapanować nad tym, co się dzieje od momentu, gdy poznałam JEGO - tego drugiego. Niszczę siebie i moje małżeństwo.