Piszę książkę

Witam, chcę zacząć pisać swoją pierwszą Książkę. Jest to jednak książka o prawdziwych doświadczenia za życia. Napisałam początek (2strony) i chciałabym abyście ocenili i podpowiedzieli co z tego rozumiecie i czy jest sens takie myśli kontynuować na papierze, z góry ogromnie dziękuję. Będę naprawdę zaszczycona komentarzami. „Przygoda: Zapomniany umysł” – „Człowiek bez charakteru” Człowiek, rodzi się jako niemowlę. Niemowlę nie zdające sobie sprawę z tego, że jest człowiekiem. Wtedy, rozpoczyna się prawdziwa przygoda, lecz nie jest to przygoda wyilustrowana z bajek, czy powieści. Przygoda w tężącym się umyśle człowieka. Sięgając pamięcią w najdalszy okres swojego istnienia, zaczynamy tą właśnie przygodę, której nikt inny, jak Ty sam, jesteś w stanie zrozumieć. Wszystko, zaczyna się na początku wczesnych lat. Jako wpatrzone w życie dziecko, które nie jest w stanie zrozumieć tego, co się wokół niego dzieje. Wielkimi, zamyślonymi i niereagującymi na emocje oczami, zadziwia własny umysł. Wyobraź siebie stojącego przed parkiem zabaw, zerkającego z oddali w ludzi, robiących wiele czynności w jednej chwili. Każdy z nich jest punktem obserwacji, w głowie słyszysz tylko echo odbijające dźwięk i rozmyślasz nad tym, co tak naprawdę się dzieje. Mając tak ściśle zamkniętą drogę wyobraźni, nie jesteś w stanie tego zrozumieć. Przełomowym odkryciem myśli jest miejsce, z którego uchodzisz. Pierwszy raz, kiedy dostrzegasz barwy głosów różniące się od siebie, kolory, które nawet nie wiesz, kiedy stały się bezinteresowne. Uczucia, które nawet nie zdawałeś sobie sprawy, że odczuwasz. [ …] Jest mnóstwo czynników wpływających na umysł młodego człowieka, ale jeden wpływa najgłębiej – Zachowania i reakcje ludzi. Dziecko, które z postrzeżeń dorosłego człowieka, wygląda na bezbronną duszę, cieszącą się z każdego dnia, żyjącą pełnią energii, nie umiejącą się doczekać kolejnych wrażeń – obserwuje i analizuje każdego człowieka. Patrząc na matkę, czy na ojca widzisz opiekę która podświadomie kieruje twoim losem. Czujesz głęboko w sobie, że Ci ludzie próbują Cię do czegoś przygotować, do czegoś, co nie jest złe, nie jest też wspaniałe. Jest to coś, co będzie z tobą do końca twoich dni. Jest to przygotowanie na własny rozwój umysłu, własne przemyślenia i własne decyzje. Człowiek nieraz odczuwa w głowie, jakby patrzył na świat z boku i wszelkie informacje zewnętrzne, wpływające poprzez bodźce do naszego mózgu, są odbierane ogólnikowo – jakby ludzie stali się mali, a Ty stoisz nad nimi próbując zrozumieć do czego zostali stworzeni. Taka perspektywa patrzenia na świat, jest w każdym z nas, została jednak zapomniana wraz ze wspomnieniami rozwoju swojego dzieciństwa. Ten sposób spostrzegania został usunięty z głów dorosłych ludzi, ze względu na uciążliwość jaką mogłaby sprawiać wieczna analiza tego, co widzisz, czy tez tego, co jest, a nie widać. Jako dziecko wszystko wydaje się być prostsze, problemy rodziców, są we własnej głowie rozwiązywane niezliczonymi możliwościami. Próbujesz im powiedzieć jak można łatwiej rozwiązać ich stan, ale tego nie robisz. Patrzysz i obserwujesz, rozmyślasz, analizujesz – Najwidoczniej, tak po prostu jest. Idąc do przedszkola, napotykasz rówieśników, są to ludzie o podobnym wyglądzie, sięgających podobnych wymiarów, i z ciekawymi pomysłami na dobrą zabawę. Takich ludzi zaczynasz cenić najbardziej. Zauważasz w nich podobieństwo. Czujesz jakbyś był w innym świecie niż ludzie w twoim domu, zaczynasz dostrzegasz, i coraz bardziej się przekonywać, że taki jak Oni, nigdy nie będziesz. Każdy dzień ciągnie się, jakby życie trwało wieczność, usłyszawszy słowo jutro, czułeś jakbyś się nigdy tego dnia nie doczekał.