Ciężko mi.

Mój ojciec był alkoholikiem i nigdy w domu nie zaznałam normalnej miłości. Jakiś czas temu poznałam chłopaka, który mówił, że mi zastąpi miłość ojca, że będzie ze mną na zawsze, że mnie kocha. Ja mu uwierzyłam. Cały czas chciał się ze mną całować i chciał mnie dotykać. Z początku wydawało mi się to naturale ale on chciał obściskiwać mnie cały czas i mnie to zaczęło obrzydzać. Zaczęłam protestować, ale na tyle 'miękko' że on wbrew mojej woli robił to dalej. Wykorzystał to, że nie wiedziałam że na tym polega miłość. Zaczął być chamski. Jak mu powiedziałam, że ja tak dalej nie mogę to usłyszałam 'jesteś używanym towarem, nikt oprócz mnie cię nie pokocha'. Zerwałam z nim. Teraz jestem w związku z innym mężczyzną, który wiem, że mnie szanuje. Może to jeszcze nie jest miłość, ale to mi wystarcza. Moim problemem jest to, że nie umiem sobie wybaczyć że dałam się tak wykorzystać. Czuję się jak szmata.Dalej czuję obrzydzenie do kontaktów cielesnych, całowanie nie sprawia mi żadnej radości, jest odrzucające. Wiem, że mój aktualny mężczyzna zacznie się niedługo dopytywać dlaczego taka jestem. Powiedzieć chłopakowi prawdę? Naprawdę mi na nim zależy i wiem, że poczeka na to aż będę gotowa do jakichkolwiek kontaktów cielesnych, ale nie wyjdę na 'szmatę' w jego oczach? I przede wszystkim: JAK SOBIE COŚ TAKIEGO WYBACZYĆ?