Do matek, do ojców, do ludzi...

Siedzialam dzisiaj w kościele, a przede mną rodzina; ciemnowłosa mama, tata blondyn i dwie małe córeczki, bliźniaczki lub w bardzo podobnym wieku. Jedna z nich bardzo ładna, miała ciemne włoski, takie lśniące, ładny uśmiech, piękna oprawę oczu, ciemną... rzesy długie i gęste. Dużo sie uśmiechała, odwracała się do mnie, by błysnąć tylko uśmiechem, ja odwzajemniałam, ona słodko się zawstydzała i wtulała w mamusię. Druga dziewczynka o wiele brzydsza, włosy jakieś zatarte, oczy jakieś niewidoczne, bez przerwy nadąsana, stroiła fochy, raz tylko sie uśmiechnęła, a w dodatku jej uśmiech byl zwyczajnie brzydki. Nie uśmiechnęła się ani razu, nie przekazała znaku pokoju... I wtedy zaczęłam się zastanawiać... Miałam ochotę przytulić tę ładniejszą i grzeczną i w myślach zyczylam sobie takiej córeczki. A co jesli moja byłaby brzydka i niegrzeczna? A co jeśli miałabym taka i taka? Czy umiałabym je kochac tak samo? Czy rodzice kochaja je obie tak samo???