Pomocy

Nie układa nam się odkąd zamieszkaliśmy razem. Mamy małe dziecko, które ciągle musi oglądać nasze awantury ;( nie mam dokąd pójść, nie mam pracy. Mąż ciągle mi powtarza jaka jestem tempa, beznadziejna,że nawet poduszki do mieszkania nie wniosłam i taka też się czuję. Gdy mówię,że odejdę śmieje mi się w twarz. Przypuszczam,że wie,że tego nie zrobię;( ostatnio nie chciał mi dać dziecka, po chwili odpuścił, odłożył go do łóżeczka, mąż doprowadził mnie do ostateczności i go kopnęłam. Nagle wstał uderzył mnie tak,że na podłodze zalałam się krwią po czym wyszedł i wrócił w nocy. Nie wiem z kim mam rozmawiać, chcę by dziecko miało ojca :((( płaczę całymi nocami ehhh . Wierzę,że się zmienimy....

Kochanie, zgłoś się do ośrodka interwencji kryzysowej, oni przyjmą Cię na jakiś czas, aż się ułoży.

Nic się nie ułoży ! Uderzył raz - uderzy też drugi ! W młodym wieku również zamieszkałam z chłopakiem, na początku było pięknie po czym czar prysnął. Wyprowadzałam się i wprowadzałam do niego kilka razy, za każdym razem przepraszał, że już więcej mnie nie poniży, nie uderzy, że będzie o mnie dbał, że kocha i co? i NIC. Głupia byłam, bo zakochałam się bez pamięci. Nie warto, już dwa lata jestem sama i nadal mnie to boli. Te złe słowa, czyny zostają w psychice i w naprawdę potrafią dać niezłego kopa (w złym tego słowa znaczeniu). Kierując się dobrem dziecka powinnaś właśnie zostawić go w cholerę żeby dzieciak nie musiał wstydzić się w szkole, że jego rodzice ciągle się kłócą. Żeby dziecko było szczęśliwe, w najmłodszych latach musi mieć szczęśliwą mamę, a cóż.. podejrzewam, że nie jesteś szczęśliwa.

Mąż ciągle mi powtarza jaka jestem tempa, _____________________________________ Ma rację.

Od pewnego czasu nie mogę nawet na niego patrzeć :( a pójście do jego rodziny np. na obiad to wyzwanie i sztuczny uśmiech z mojej strony.. zawsze chciałam by rodzina była kompletna, by syn miał ojca i miał po kim wzorce zbierać ehh..