oddycham ale nie żyję

Znacie może takie uczucie gdy dzień za dniem jak skserowany przychodzi, jest i mija. Gdy monotonia człowieka zabija. Budze się rano, a w głowie już się pojawia to samo pytanie: co dziś sie schrzani, co nie tak bedzie i tak od świtu to samo oredzie W srodku mnie rwie, na strzepy rozdziera niemoc i bezsens, brak tej energii to nie depresja, raczej nie ona to wiara, nadzieja i miłośc kona. Dla ludzi mam uśmiech i dobrą radę wszystko się ułozy - tak im powtarzam lecz ja już nie wierzę za bardzo w to sama za wąska jest ta pozytywności brama Zarzucam sobie, że siedzę i myślę za dużo, za mocno, tak w oddaleniu Mój lęk pomału zabiera mi życie a ja przecież kocham, kocham je skrycie.