Co się ze mną dzieje

Już nie daję rady, wysiadam. Zacznę od początku.. W podstawówce byłam jedną z lepszych uczennic, praktycznie co roku czerwony pasek, zależało mi na nauce, miałam najlepszą frekwencję z klasy. Zaczęło się gimnazjum.. 1 klasa jak najbardziej ok, do szkoły chodziłam, zależało mi, średnia 4,8. W 2 klasie zaczęło się pogarszać, nie rozumiałam co się ze mną dzieje.. To nie byłam ja! Poznałam chłopaka, zakochałam się po uszy, przez niego zaczęłam wagarować i moje oceny drastycznie spadły. Ale nie obchodziło mnie to, liczył się tylko on. Mówiłam sobie "w 3 klasie się poprawie, egzamin więc będę musiała". Chłopak mnie strasznie zranił, nienawidziłam go. W tym czasie miał miejsce rozwód moich rodziców, byłam w totalnej rozsypce. Dzień w dzień ryczałam, przychodziłam ze szkoły i pierwsze co, to - płacz. Tak po prostu, nie znałam nawet przyczyny. Ten stan się pogłębiał i trwa do tej pory, wydaje mi się, że mogę mieć depresję, cały czas jestem smutna, poczucie bezsensu. Przyszła 3 klasa, w wakacje starałam się trochę ogarnąć, nauka szła mi już nieco lepiej, motywował mnie wybór dobrego liceum, jednak nadal dużo opuszczałam, średnio 2 dni w tygodniu mnie nie było w szkole. Nie potrafiłam przechodzic całego tygodnia. Nie umiałam się przemóc do pójścia do szkoły. Egzaminy zdałam dobrze, dostałam się do dobrego liceum mając wielkie plany na przyszłość. Myślałam sobie koniec z użalaniem się, czas wziąć się w garść! Oczywiście po drodze miałam chłopaka, był dla mnie aż za dobry, nie doceniałam tego, trochę się nim zabawiłam, znudził mi się i zakończyłam ten 2 letni związek.. Od tamtej pory jestem sama. Teraz jestem w 2 klasie liceum, nie mam siły na nic, na naukę, na pójście do szkoły.. i nie wiem co dalej będzie w moim życiu, co chcę robić, nic. Najlepiej bym przespała całe życie. A matura tuż, tuż.. Podoba mi się pewien chłopak, po ciuchu do niego wzdycham, bardzo przy tym cierpiąc.. Liceum, wiadomo co za tym idzie, imprezy, alkohol, papierosy.. Zaczęłam popalać i wiem, że marnuję sobie życie w tym momencie. JA BARDZO BYM CHCIAŁA SIĘ OGARNĄĆ I WZIĄĆ SIE ZA NAUKĘ, naprawdę! Ale kurna nie potrafię, brak mi motywacji, nie jestem już tą samą osobą co sprzed kilku lat, do tego dochodzi mój melancholijny nastrój i poczucie samotności, pustki, potrzebuję miec kogoś, jego.. Co powinnam zrobić?

napisz na gg:47851881

Spierrdalaj z tym gg :o

Przestańcie się podszywać..

tez tak mam ale nie wiem co ci poradzic ;d

możemy pogadac na privie :) podaj emial lub cos ;d

Spadać z privami :o

Ogarnij się.

Siemka, może pomogę. W liceum od 2 klasy miałem równo 60% frekwencji, żebym zdał. Nie chodziłem do szkoły bo LO to kpina. W 3 klasie wziąłem się za naukę samemu i dostałem się na medycynę. Mogę Ci nawet zeskanować moje świadectwo, byłabyś w szoku :D Oceny nie są do niczego potrzebne, chyba tylko po to by łechtać własne ego. Napisz do mnie maila piotr20ek@tlen.pl możemy pogadać o motywacji ;)

Moze powinnas isc do psychologa, pedagoga szkolnego? Napewno doradzi Tobie fachowo. Pozatym wydaje mi sie,ze bardzo duzo uwagi poswiecasz chlopakom,milosci. moze daj sobie narazie z tym spokoj a sprobuj zaprzyjaznic sie z kolezankami

haha, no naprawdę, nie ma większych "fachowców" od psychologów i pedagogów, zwłaszcza na państwowej posadce :D Dziewczyno, prawda jest taka, że nikt Ci nie pomoże, bo każdy patrzy na swoje dobro, nie cudze. Ty sobie musisz pomóc, inaczej skończysz jak to stado neurotyków na tabletkach szczęścia :O