Problem idiotyczny damsko męski

Ale mi nie potrzeba tego ślubu więc prosić się nie będę. Jak ma być tak przyziemnie, to będzie jak dzieci planować będziemy :D I znam pary które razem mieszkały i były normalne oświadczyny ;) Barnej no właśnie ja pokręcona w tej kwestii jestem. Bo tak jak Twoja dziewczyna - chciałabym, żeby mężczyzna chciał. Nie dla mnie ale z samego siebie ;) Swoją drogą weselicha i hucznego ślubu, fotek na fb to ja nie chcę ;) Ja naprawdę nie proszę o radę, wiem, że ja nic z tym nie zrobię więc rady nie ma ;) Nie gniecie mnie ten temat na tyle, żeby wpływać na moje poczucie szczęścia czy własnej wartości. Jeśli zacznie... to chyba z nim pogadam ale na razie? Na razie dam mu czas, może się w nim obudzi książę :D Żarcik, żarcik. Serio zaręczyny, ślub nie determinują mojego szczęścia, nie są celem mojego życia ;) Tak mnie naszło ostatnio, że chciałabym żeby on chciał tego ślubu. Ale na razie mogę sobie poczekać.

P.S. jestem na tyle szalona, że jak już uznam, że dłużej czekać nie chcę to się sama oświadczę :D Wolę się oświadczyć sama, niż prosić żeby on mi się oświadczył. O! :D

Sluchaj, nie rozumiem o co ci chodzi... Raz piszesz, ze nie chcesz slubu, pozniej ze chesz, potem ze chesz zeby on chcial, ale nie chcesz z nim o tym rozmawiac, a teraz ze sama sie oswiadczysz. Ani ladu ani skladu to nie ma. Zastanow sie dobrze nad swoimi uczuciami. I uwierz mi, faceta nie tak latwo zmusic do slubu jesli tego nie chce. Jedna rozmowa tego na pewno nie sprawi, a wyjasnic moze wiele.

Ale o co się rzucasz. Chciałabym ślubu ale takiego, którego on by chciał. Jak mam się prosić to nie chcę. Wolałabym się sama oświadczyć niż skomleć o zaręczyny :) Nie chcę z nim rozmawiać (że chcę ślubu wie, rozmawialiśmy o tym w przeszłości wielokrotnie, on podobno też chce) bo nie zależy mi na ślubie aż tak, żeby to jakoś przyspieszać. Chciałabym po prostu żeby on chciał a na to wpływu nie mam. Wątek powstał w celu wygadania się, ja nic z tym nie będę robić :) Wątek jest pokręcony bo ja w podejściu do tematu ślubu jestem sama mocno pokręcona. Przyznaję się do tego, wiem o tym i są trzy opcje: -albo się oświadczy on -albo ja się oświadczę bo nie będę już chciała czekać -albo postanowimy powiększyć rodzinę i wtedy z całkowicie przyziemnych pobudek udalibyśmy się do urzędu ;) Ja na prawdę nie liczę na zrozumienie, nie liczę na radę. Ot tak chciałam się wygadać ;)

dziwna jesteś... sama nie wiesz czego chcesz... Jest takie powiedzenie "szanuj się a inni będą ciebie szanowali" pomyśl trochę nad tym, czy aby nie stracilaś szacunku do samej siebie. Najpierw dajesz się przed ślubem, stajesz się konkubiną w pełnym tego słowa znaczeniu, i dziwisz się że on ciebie nie szanuje tylko traktuje jak prywatną prostytutkę i chcesz "żeby on chciał mnie za żonę". Haha! Zacznij się szanować kobieto, spakuj manatki wynajmij pokój i powiedz mu że zmieniłaś poglądy i będziesz mieszkać tylko z mężem. Zyskasz wtedy szczere oswiadczyny i szacunek do samej siebie. Pozdrawiam.

cóż nie czuję żebym siebie nie szanowała. Co więcej nie chcialabym żeby mi się oświadczył, żebym z nim seks uprawiała albo zamieszkała. Mamy zupełnie inne poglądy ale wypraszam sobie nazywanie mnie prostytutką w jakimkolwiek kontekście :)

Skoro nie potrzebujesz porady to dlaczego założyłaś temat? Chyba jednak nie jest tak dobrze w waszym w związku i nie ma takiej szczerości, skoro wolisz wygadać się nam zamiast z nim szczerze porozmawiać. Jeśli cię kocha to zrozumie, wątpię by bez tej rozmowy sam zaczął myśleć o ślubie. Ten magiczny czas minął bezpowrotnie - pozostał konkubinat. Prędzej zestarzejesz się jako bezdzietna stara panna u boku konkubenta. Chcesz rodzinę chcesz byc prawdziwą panią domu wal pukiś młoda bo czas działa niestety na Twoją niekorzyść. Pozdrawiam!

ale to nie jest problem w związku tylko we mnie. Oczywiście, że mogłabym na ten temat porozmawiać tylko ja nie chcę na ten temat rozmawiać :) Wolę się wygadać tak w przestrzeń i tyle. Gdyby mi na tym ślubie aż tak zależało to bym porozmawiała z ukochanym ale aż tak mi nie zależy. Mam inne ambicje w życiu niż bycie "Panią Domu" więc jakoś do tego nie dążę. Możesz mnie nazwać konkubiną, dla mnie to nie jest obraźliwe. Jestem szczęśliwa, czuję się kochana, kocham i tyle. Nie sądzę, żeby akt ślubu coś mógł tutaj zmienić. Mi chodzi o samą magię a magia niknie kiedy się o tym rozmawia. Jak ma nie być magii to o ile będę kochana, będę kochać i będę się czuć szczęśliwa mogę umrzeć jako bezdzietna konkubina :D Wbrew pozorom to magicznie jest nadal mimo, że razem mieszkamy :) Bo kochamy się, dbamy o nasz związek. Nigdy nie żałowałam i nie żałuję, że razem zamieszkaliśmy bo to jest CUDOWNE. I koniec, kropka. Temat powstał w celu spisania moich niedorzecznych WEWNĘTRZNYCH rozterek, nie szukam rady ;) Nic ten temat nie zmieni. Rozterki są między moimi poglądami dorosłej osoby a zwykłymi, DZIECIĘCYMI marzeniami o białej sukience. Bo cała reszta raczej się nie zmieni w chwili podpisania dokumentu w urzędzie ;) Mamy inne poglądy, dla Ciebie konkubinat to najgorsza patologia, coś dużo gorszego od małżeństwa. Dla mnie to się niczym nie różni. Różni się jedynie jednym dniem ;) Nie mam zwyczaju radzenia się ludzi w moich prywatnych sprawach bo sama podejmuję decyzję. Po prostu chciałam się wygadać ;)