Wymodlona namiętność

Hej, czy może tak być, całe życie nie miałam większych zainteresowań związanych z seksem, mąż mnie zawsze musiał namawiać. nigdy nic mi się nie chciało. W wieku dojrzałym poznałam faceta. Nie chodzimy ze sobą, spotykamy się na innym gruncie, dosyć regularnie. Fajny jest z wyglądu, ale tak na mnie patrzy, że nogi mam jak z waty. W sumie to tylko wzrok, poza tym zachowuje się normlanie i taktownie. Ja jestem na emocjonalnym rauszu. Dziś zrozumiałam, że jakby przyszedł to by zrobił ze mną co by chciał. Ale nie zrobi takiego wariactwa. Zbyt poważny człowiek. Dlaczego trzeba tłamsić wszystko w sobie bo się ma spokojne życie, bez większych problemów. Dlaczego tylko marzymy o namiętności a jak ona przyjdzie to boimy się wszystkiego>?

:P

Lepiej pozno niz wcale. :-)

Ech..., mojej żonie też niczego się nie chce związanego z seksem i ze mną od 30 lat. A tu czas pomału schodzić.

Jak wymodlilas to jest wspaniale. :-) Duzo milosci! albo namietnosci

Ale co lepiej? przygotowywać się do zejścia, czy zaszaleć hucznie zanim się wejdzie w smugę cienia? ;)

Bo z związkiem to jest tak, że miłość może przyjść z czasem- to prawda, ale namiętność nie - albo jest, albo jej nie ma. Jeśli ma się to szczeście, ze namiętność jest, to trzeba ją pielęgnować bardziej niż miłość, bo jest delikatniejsza i bardziej płochliwa, miłość ma różne oblicza i rożne fundamenty - łatwiej ją odbudować i materiałem mogą być choćby rodzina, dzieci, ślub, wspólna przeszłość a namiętność opiera się tylko na nas - jej pożywieniem są nasze dusze i ciała.

bo namiętnośc pzremija...a nie , ze się boimy czas upływa, drugi człowiek juznie rajcuje tak jak na początku - norma ;)