jestem w pracy i mysle

mam jakis kryzys w zwiazku. Po wielu klotniach, przeprosinach, zalagodzeniach sytuacji jestem jakos dziwnie zmeczona.... Nigdy nie dochodzimy do jakiegos kompromisu. Nie da sie. Klocimy sie. Przestajemy ze zmeczenia i wracamy do normalnosci gylko ze ja tym razem jakos nie umiem, jestem przybita i smutna.

a o co chodzi?

chodzi o to ze zaczynam watpic, czy umiemy sie klocic...?to tak wstepnie jakby cos bylo niejasne

nie umiesz sie klocic ale sie klocicie? wiec opisz ta wasza klotnie.

ostatnia z czwartku, przytuleni na wersalce, ja do nego -kochanie wiec sprawa twojego samochodu jest zamknieta? - tak, narazie nie mozemy sobie pozwolic -ok.czyli ja jezdze po miescie twoim a ty moim na gas, ty oszczedzasz ja ni...ale kochanie gdybys wynajal twoje puste mieszkanie, dokonczyl kuchnie to dzis nie bylibysmy w takiej sytacji... Przestaje mnie przytulac. - oskarzasz mnie ze wszystkie nasze problemy sa z mojego powodu? - nie przekrecaj moich slow -ok.jutro jade do pracy moim autem i ty bedziesz oszczedzac! - w takim razie nie chce twoich pieniedzy na rachunki On spi na wersalce, nie zegna sie przed wyjsciem do pracy w piatek powtorka z rozrywki. On czuje sie oskarzany, krytykowany i uwaxa ze mial racje sie onrazic, ja uwazam ze spanie na wersalce nas oddala i tak do wczoraj...

czyli w jakiej sytuacji?

w miedzyczasie rozmawiamy, wczorej nawet sie kochalismy ale jak tylko mu mowie, ze nie czuje sie dobrze przez ta klotnie i ze w duszy czuje sie smutna zaczyna sie zloscic i mowi, ze ja uwielbiam sie klocic...on nie chce niczego wyjasniac, chce zapo,niec o klotni ...i tak jest zawsze a we mnie cos zostaje, bo uwazam ze trzeba sie uczyc, wyciagnac wnioski, zrpzumiec by kolejny raz nie doszlo do tak absurdalnej klotni o jedno zdanie...