Było sto razy ale co tam

Wiem, że ludzie mają poważne problemy, przy których mój to pikuś... Ale nie mogę przeboleć tego, że jestem brzydka :( Jako nastolatka wręcz wstydziłam się wychodzić z domu, myślałam, że można na mnie patrzeć albo z litością, albo z pogardą... Potem było trochę lepiej (z samopoczuciem, bo przecież nie z brzydotą), ale teraz to znowu wraca... Stara baba jestem, trzydziecha na karku, nie powinnam mieć kompleksów jak podlotek, powinnam znać i podkreślać swoje atuty, bla bla bla... Co z tego, skoro nie potrafię? I zżera mnie zawiść na widok pięknych kobiet, które dostały w loterii matki natury wygrany los? Ech, musiałam sobie posmęcić, dziękuję za uwagę...

Jesteś naprawde chora, skoro piszesz takie pierdoły.Skoro trzydziesto letnia kobieta w/g Ciebie jest stara, to idz się leczyc dziweczyno dokąd nie jest za pózno Jestem po 50-ce i nie czuję się staro:D

Oj tam, nie chodzi o to, że obiektywnie stara, tylko, że w tym wieku nie powinno się już przejmować takimi pierdołami.

A jakie to ma znaczenie? Wchodzisz w ten wiek gdzie prawdziwe życie wszystko weryfikuje. Liczy się status społeczny jaki się uzyskało, rodzina jaką założyło, spędzanie wolnego czasu. Wszystko może się przewartościowach i nagle okazuje się że ta piękna, szczupła, inteligentna odniosła życiową porażkę, nawet genów nie przekazała, a inna, ani szczególnie przebojowa, ani urodziwa, to i kredyt dostaje, i z mężem wyjeżdża, i dzieciaki nieźle się uczą itd itp... A tak gdy oceniać kogoś na ulicy, to naprawdę liczy się wkład kosmetyczki, fryzjerki, stylistów i wszystko inne, tylko nie kształt oczu, rozstaw kośc***oliczkowych i inne takie bzdety, które i tak mało kto oceni obiektywnie. (Pamiętaj, ludzie i tak widzą raczej pewność siebie i efektowność ciuchów).