egzystencja

bo nie mogę tego nazwać życiem. Kiedy wszyscy z mojego otoczenia, rodzina i facet, którego kochałam potrafili tylko mnie skrzywdzić. Zero uczuć. W ciągu 20 lat mojego życia nie pamiętam, aby ktoś choć raz powiedział, że mnie kocha. Nie mówię już o przytuleniu chociażby zwykłym. Mogę sobie o tym pomarzyć, jak próbuję to rodzice mnie odpychają. Nie mam siły bo czuję, że nikomu nie jestem potrzebna tylko wszyscy przyzwyczaili się do mojej obecności. Nie mam komu nawet się wygadać bo się tego wstydzę, czuję się jak gorszy mebel.