Nieśmiałość

Witam. Po zakończonym 5cio letnim związku który się "wypalił" niemal rok temu, postanowiłem zabrać się za poszukiwanie drugiej połówki.Mam 28 lat, dobrą pracę, własne mieszkanie, wygląd fizyczny nie najgorszy a pod "kopułą" podobno poukładane. Dziewczyny poznane na portalach randkowych piszą że świetnie im się z nimi rozmawia, jestem zabawny i inteligentny. Teoretycznie facet idealny ale… z dużą wadą wzroku i okropnym oczopląsem. Jestem w pełni samowystarczalny, robię wszystko by mej wady nie ujawniać, obce osoby do chwili wpatrzenia się w moje oczy nic nie dostrzegają a znajomi pytają za co mam przyznany stopień niepełnosprawności. Non stop obiecuje sobie że podejdę, zagadam a osobie poznanej przez net nie będę na początku informować że nie mam zwyczaju spotykania się w realu. Boję się że któraś pójdzie "z litości" co jest i tak gorszą ( choć mniej bolesną) opcją niż odmowa. Teoretycznie kobiety nie patrzą na wygląd, są szczęśliwe związki osób niepełnosprawnych ale statystycznie zdecydowana większość chce ideału. Piękne wnętrze, boskie ciało, drogi samochód i apartament z widokiem na Wawel. A te które godzą się na "mniej", zwykle sądzą że na w/w nie zasługują i wolą przysłowiowego wróbla. Dla jasności-wiem że każdy jest inny, nie szufladkuje ludzi. Macie jakieś sposoby na przezwyciężenie kompleksu, a może w dzisiejszych czasach nawet nie warto się starać? Za wszelkie uwagi serdecznie dziękuję!

Ale skoro tego nie widac to w czym problem? Czy znasz kogos idealnego? każdy ma jakis defekt. Sam oceń lepiej fizyczny czy psychiczny:)

Nie widać "od razu". Wystarczy że znam idealniejszych od siebie :)

Każdy zna. No i co? Może nawet Ciebie uważa za idealniejszego od siebie:). a opisz jak to wygląda?

jakim cudem Ty byłeś w związku?

I po co takie teksty - Matko żal niektórych ludzi....

Na kompleksy - psycholog.

"jakim cudem Ty byłeś w związku?" Cuda się zdarzają :p A tak poważnie, wiem że mój pierwszy post brzmi jak wyznania jakiegoś zakompleksionego desperata. Mam dystans do siebie, na psychologa jest za wcześnie. Nie potrzebuje słów otuchy oraz czysto psychologiczych porad więc ich autorom dziękuję za chęci.

niesmialosc to trudno z tym ale sie walczy jakos no czasami tak po prostu jest z facecrtami ale sa na to sposooby :) www.youtube.com/watch?v=aHLH7L_I1wQ

Nie, to nie brzmi jak wyznanie desperata. I chyba nie niesmiałosć to Twój problem. Raczej zbytnie skupienie na kompleksie. ale z tym to kazdy musi sobie sam poradzić:P

Mam pewną wadę urody, której się bardzo wstydziłam, moja znajoma powiedziała tak: "moja droga, to inni mają problem, nie Ty, skoro innym to przeszkadza i nie są w stanie zrozumieć, że to nie Twoja wina, że dbasz o siebie ale to nie znika, olej ich, nie zasługują na Ciebie". Wiesz, podziałało, zapominam o tym, przestałam to zupełnie zauważać. Inni też nie widzą :-)

No a nie możesz zoperować tej wady jeśli to jest taki kłopot dla ciebie, jak duża to jest wada??

nie zgodzę się, że teoretycznie, że kobiety nie patrzą na wygląd. Bo co??? Faceci mogą tak? A kobiety nie mogą? skoro twoi znajomi tego nie dostrzegają to naprawdę nie jest źle, co znaczy oczopląs? w jaki sposób ci to przeszkadza w funkcjonowaniu na co dzień, jeśli przeszkadza? Czy chodzi o sam wygląd czy problematyczne funkcjonowanie??

Siema, mam 25 lat i wadę wzroku około -23. Zwykle dojrzałym ludziom to zupełnie nie przeszkadza, czasem trochę się wstydzę przed nowo poznanymi osobami, a jak poznaję chłopaka to na początku nigdy nie widzi mnie w okularach, tylko coś tam słyszy, że słabo widzę. Nic mi chyba nie pomoże czuć się pewniej, chociaż ostatnio usłyszałam od małego brata swojego byłego chłopaka, że do twarzy mi w tych okularach, to aż się dopytywałam, czy nikt nie kazał młodemu tak powiedzieć ;)

Oczopląsu nie da się usunąć. Jest to mimowolny drgający ruch gałek ocznych wynikający z dużej krótkowzroczności. Tak więc oprócz aspektu czysto estetyczny to jedno, a ograniczenia "życiowe"-drugie. Konieczność patrzenia z bardzo bliska czy używanie lupy w przypadku wielu osób budzi w najlepszym wypadku uśmiech.