wyznam że boje się

tego że zostanę oszukana przez mężczyznę. Moje obserwacje dotyczące mężczyzn nigdy nie napawały optymizmem, znajomych par w moim otoczeniu zawsze było dużo, ze studiów, pracy, kursu, siłowni, podwórka i rodziny. Ludzie naprawdę wieloracy, z rożnych warstw społecznych. Wciąż jednak wśród znanych mi par powtarzała się patosowa historia - mężczyzna zdradzał lub w inny sposób oszukiwał. Na tak wiele par które znam jedynie dwie są takie gdzie mężczyzna nie zdradził lub nie odszedł do innej zauroczony czymś "nowym" ( co przecież z czasem też stanie się stare). Zawsze obserwowałam to wszystko z pewnym współczuciem ale głównie z dużym dystansem emocjonalnym. Sama przecież byłam w związku z kimś innym, z rzadko spotykanym rodzajem faceta wiernego i dobrego. Z czasem jednak nasze drogi się rozeszły gdyż mój pan idealny po 4 latach razem z dnia na dzień stwierdził że bycie w związku mu się znudziło i odwidziało. Czas mija tymczasem ja nie umiem zaufać innym facetom. Historie które działy się w okół mnie uparcie krążą mi po głowie, bardzo boję się nie zostać oszukana, zdradzona. Nie umiem ufać. Wszystko to przybiera już monstrualne rozmiary bo przyłapuję się na tym że gdy ktoś opowiada mi o tym jakiego wspaniałego faceta spotkała to ja zaraz w myśli zastanawiam się, ciekawe kiedy się na nim zawiedziesz? Gdy o mnie ktoś się stara to albo wydaje mi się że to dobry gracz, pozer który udaje dobrego ale jest draniem, który wykorzysta mnie, zdradzi , porzuci, albo że rzeczywiście jest taki dobry ale z czasem się zmieni i tym samym odrzucam wszystkich panów. Ciężko mi z tym podejściem, ale jednocześnie nie umiem przestać tak myśleć. Na koniec chce zaznaczyć, wszystkim nadgorliwym panom którzy zaraz w odpowiedzi na moje wyznanie będą pisać jacy oni są wspaniali i inni - to nie jest anons towarzyski czy matrymonialny.