Spokojnie, to tylko nerwica

13:26 to ja

co tam u was dziewczyny? jak sobie radzicie? ja kiepsko, nawet nie ma z kim pogadać...

gdzieś czytałam, że nerwica jest choroba śmiertelną bo nie leczona prowadzi do śmierci (samobójczej).

nie strasz ludzi nie jest to reguła, przyczyn samobójstw jest mnóstwo, nie koniecznie nerwica

od jakiegoś czasu mam kłopoty ze snem, dzisiejszej nocy było podobnie, nie mogłam zasnąć a gdy przechodziłam w pierwszą fazę snu zaczęło się ze mną coś dziać. Wybudziłam się z silnym lękiem (a nic mi się nie przyśniło), serce zaczęło mi gwałtownie szybko bić, i ogarnął mnie paniczny lęk. Nie potrafię określić, czego dotyczył. Ale wiem, że był irracjonalny. Nad ranem udało mi się zasnąć. Po wybudzeniu wszystko było w porządku, czuję się dobrze, nie ogarnia mnie żaden dziwny lęk. Przestraszyło mnie to zdarzenie, byłam bezradna...

zdarzenie było jednorazowe? czy kiedyś zaobserwowałaś coś co Cię zaniepokoiło? od dawna te kłopoty ze snem? czy dzieje się coś ważnego w twoim życiu lub coś stresującego?

Przytoczę Wam coś na temat skutecznej terapii CBT: W dzisiejszych czasach nie trzeba już nikogo przekonywać, ze psychoterapia jest jedną ze skutecznych metod postępowania terapeutycznego w różnych zaburzeniach psychicznych. Czasami wystarcza jako jedyna metoda leczenia, czasem jest uzupełnieniem leczenia farmakologicznego. Psychoterapia poznawczo – behawioralna jest tylko jednym z podejść terapeutycznych, ale za to jednym z lepiej zbadanych podejść, którego skuteczność została udokumentowana badaniami klinicznymi. Ogólnie mówiąc jest nastawiona na zmianę myślenia (sfera poznawcza) i zmianę zachowań (sfera behawioralna).

Bazą teoretyczną podejścia poznawczo-behawioralnego jest poznawczy model powstawania zaburzeń psychicznych. Zakłada on, że człowiek aktywnie konstruuje własną rzeczywistość, nadając znaczenie bodźcom napływającym z otoczenia. Proces nadawania znaczeń odbywa się w sposób automatyczny, poprzez selekcję, wzmacnianie lub osłabianie napływających informacji. A zatem każdy z nas w swoisty dla siebie sposób postrzega i rozumie to, co się dzieje w jego życiu. Co więcej, nadawane znaczenie wpływa na przeżywane emocje i w konsekwencji podejmowane działania.

Istotą psychoterapii jest zatem docieranie do ukrytych i jawnych znaczeń, które są źródłem negatywnych przeżyć i zachowań. Bardzo często (choć nie zawsze) te interpretacje są niepełne, zniekształcone lub przesadzone. Jeśli w toku terapii uda się zmodyfikować sposób myślenia, idzie za tym zmiana emocjonalna i oczywiście także zmiana zachowań. Powiązanie miedzy myślami, emocjami i zachowaniami wykorzystuje się w terapii na wiele sposobów – miedzy innymi poprzez szczegółową analizę sytuacji trudnych, kiedy terapeuta razem z klientem próbuje odkryć myśli automatyczne, które poprzedziły wystąpienie silnej reakcji emocjonalnej. Te myśli to właśnie powstający na ogół szybko i mimowolnie komentarz do dziejących się wydarzeń. Ujawnienie i nazwanie tego komentarza pozwala na identyfikację możliwych zniekształceń, a także jego korektę. Myśli automatyczne to niejako tylko" zewnętrzna warstwa" całych ciągów powiązanych ze sobą myśli, przekonań , wspomnień, wiedzy, które układają się w całości zwane schematami poznawczymi.

Szczególna rolę odgrywają schematy poznawcze dotyczące obrazu siebie i innych. Jeśli na przykład ktoś myśli o sobie , ze jest niewiele wart, z dużą łatwością będzie postrzegał w swoim życiu te wydarzenia, które to przekonanie potwierdzają, a pomijał lub umniejszał te wydarzenia i fakty, które takiemu przekonaniu mogłyby przeczyć. Schematy poznawcze są zatem rodzajem „filtru", przez który odczytujemy rzeczywistość. Istotnym elementem terapii są także eksperymenty behawioralne. Tu wykorzystuje się również zależność między myśleniem, emocjami i zachowaniami, tylko zmiana zaczyna się od zmiany zachowania lub testowania prawdziwości własnych przekonań poprzez nowe doświadczenia.

Terapia poznawczo-behawioralna jest nastawiona na rozwiązywanie bieżących, konkretnych trudności i problemów, a zatem skoncentrowana tu i teraz,( co nie znaczy, ze nie sięga się czasem do przeszłości ), krótkoterminowa – obejmuje od kilku do dwudziestukilku sesji , na ogół jeden raz w tygodniu, ( zdarzają się terapie dłużej trwające, jeżeli dotyczą problemów bardzo złożonych i utrwalonych ) i wreszcie oparta na współpracy – terapeuta i klient wspólnie wypracowują optymalny przebieg procesu terapeutycznego.

brał ktoś udział w takiej terapii? pomogło? co ciekawe to nie piszą tu pacjencie tylko o kliencie.

nie ma dziś nikogo z problemem?

Dziewczyny, zdiagnozowano u mnie zaburzenia depresyjno lękowe, czekam na terapię metodą behawioralno-poznawczą. Czytałam trochę w internecie ale nie ma opinii osób, które przeszły terapię. Bardzo chciałabym poznać kogoś kto ma już jakieś doświadczenie i porozmawiać. Będę wdzięczna za jakąkolwiek pomoc.

Ja chodzę do psycholga ale nie mam pojęcia jaka to metoda terapi. Byłam juz na 3 spotkaniach i na pierwszym opowiadałam o tym z czym do niej rpzyszłam, na drugim o relacjach rodzinnych a na trzeciej o moich zwiazkach

i jak się czujesz? widzisz jakąś różnicę? strasznie się boję, że to mi nie pomoże, nie wiem już co myśleć.

rozmawiałam z lekarzem na temat nerwicy, powiedział, że samo hasło "nerwica" jest zbyt ogólne i nie mówi nic konkretnego o chorobie. Do zaburzeń nerwicowych przypisane są choroby sklasyfikowane pod literą F w międzynarodowej klasyfikacji chorób. Także dotyczy to bardzo szerokiej gamy chorób. W moim przypadku depresja...konsultacja ze specjalistą jest niezbędna.

Dobrze,ze jest was tak wielu, jednak dla mnie publiczne wyżalanie się nie jest wyjsciem – wręcz nie lubię publicznie wyznawać swoich leków i słabości :) … mąż zaproponował mi terapię u neurologa, http://walentynykaneurologgdansk.pl/ może ktos się tam leczyl? Może ktoś jest w stanie powiedziec cokolwiek o tegp typu wizytach ,czy sa opłacalne ?...

powyższa wypowiedź to mało sprytna próba reklamy...:P

Witam słonecznie po długiej przerwie :) Czytam sobie Wasze wypowiedzi a w nich samo życie: agresja, zaprzeczenia, rady, opinie. Powyżej widziałam sporo wypowiedzi na temat metod terapii, bardzo precyzyjnie opisane. Moja terapia opiera się ma metodzie "psychodynamicznej", pracuję w niej już kilka miesięcy, początek był ciężki, zanim znalazłam wspólny język z terapeutką, po kilku pierwszych spotkaniach zauważyłam dużą poprawę. Czułam się lepiej, dostałam duży zastrzyk energii do działania, chęci zmian, pozytywnego myślenia, zaczęłam odczuwać radość. Ale znów od jakiegoś czasu te pokłady energii się wyczerpały, jestem zmęczona spotkaniami, wyczerpują mnie (dotykam w nich bardzo ciężkich tematów z przeszłości). Terapeutka jednak uprzedziła mnie, że tak będzie, że będę zastanawiać się nad rezygnacją, ucieczką, bo uczucia i lęki są tak zblokowane, że podświadomość nie chce ich uwidocznić, to podobno reakcja obronna.

Nie mogę zrezygnować, zbyt długo czekałam i za dużo jest do stracenia. Choć łatwo pewnie nie będzie wizja 2-5 lat jest delikatnie przerażająca :) A odbiegając od tematu to strasznie męczący dziś dzień, mam zamiar kupić truskawki i wieczorem umilić sobie czas moim ulubionym koktajlem truskawkowym. Co tam u Was dziewczyny? nerwuskaaa zaglądasz tu czasami? Co u Ciebie?

dziękuję za to forum, trochę mnie podniosło na duchu, myślałam że już jestem pod kreską. Może się wykaraskam z tego świństwa...

Witam, jest tu może jeszcze ktoś z problemem? potrzebuję pomocy :(

co sie dzieje?

To ja z 10:45 jest mi strasznie ciężko poradzić sobie z ogarnięciem swojego życia. Niby wszystko jest w porządku mam pracę, chłopaka, ale nic mnie nie cieszy. Nie mam przyjaciół, nigdzie nie wychodzimy. W sumie to ja unikam ludzi, boję się że źle wypadam. Nie umiem sie poprawnie wypowiedzieć, zapominam najprostszych wyrażeń...no jakaś masakra ze mną...dzieje się tak od jakiś 3 lat. Nie wiem już czy szukać pomocy u lekarza? :(

masz gg?

nie, nie mam mam maila mogę podać jeśli chcesz pogadać?

kropelka213@interia.pl, gdyby ktoś chciał porozmawiać bardziej prywatnie

jesteś?

Witam dziewczyny! Też się zmagam z nerwicą lękowa od około roku, bywa różnie... Zaczełam brać leki i jest poprawa i to ogromna wcześniej nic mi się nie chciało robić płakałam co chwile bez powodu i ciągle się bałam ( czułam niepokój, nie wiedziałam dlaczego) po lekach jest ok da się normalnie żyć :) naprawdę warto walczyć z tą wstrętna chorobą nie poddawajcie się! Czasem też mam chwile słabości ale wiem że muszę walczyć dla siebie,dla mojej córeczki :) pozdrawiam :)