samotnosc

Mam 22 lata i jestem kobieta. Uwazana za towarzyska pomocna wesola smiala wiedzaca czego chce. Potrafie nie dac czegos sobie by dac komus innemu. I co z tej mojej dobroci jak czuje sie samotna? Tak ludzie zee mna chetnie rozmawiaja ale tylko jak akurat ich polowka czy przyjaciel jest czyms zajeta. Ja tez mam swoja przyjaciolke i bardzo ja doceniam a co do facetow nie mam szczescia. Kazdy probowal zawsze mnie ograniczyc czulam sie jak czyjas rzecz niemile slowa. Tylko on i zero przyjaciol. Mimo tego ze mam ta przyjazn i ludzi ktorzy mnie doceniaja to jednak brakuje mi spedzic z kims wolny wekeend. Boje sie ze tak zostanie dziwnie sie czuje bedac sama na jakims koncercie plazy kawiarni i niezrecznie kiedy jest ze mna para ktora sie migdali nie majac szacunku do tego na co moje oczy musza patrzec. Najlepiej czuje sie w pracy bo nie mysle o tym ale zawalilam prawie trzeci rok studiow zaocznych. Czemu mnie spotyka taka ignorancja od zycia?:(