koniec....

Witam! Nie sądziłam ze to kiedyś spotka mnie, nie sądziłam, że będę pisać na forum a jednak .... Byłam z chłopakiem przez 5 lat od studniówki znaliśmy się 11 lat, na początku byłam zauroczona, z czasem zakochałam się na zabój . Przez ten czas różnie bywało... Mnóstwo kłótni, byłam zazdrosna przez różne sytuacje ... Studiowaliśmy w dwóch miastach odległych o 300 km, ja blisko naszej rodzinnej miejscowości on niestety daleko, tak się poukładało choć nie chcieliśmy być tak daleko , myślałam ze bardzo się kochamy... Jeszcze 1,5 tyg temu mówił o ślubie, wspólnym życiu..... w domu mówił, że niedługo będziemy rodziną, ostatni tydzień dzwonił coraz mniej .Przyjechał na weekend w sobotę mnie odebrał z akademika był dziwny odrzucił mnie raz, potem sam się przymilał i stało się. Po przyjeździe i miłym spędzonym czasie niestety pokłóciliśmy się. Następnego dnia ledwo się zgodził przed wyjazdem przyjechać. Oznajmił mi że się odkochał płakałam... Nie powiedział nawet dziękuję po 5 latach nie zainteresował się jak się czuję .... Poniżyłam się i zadzwoniłam by tylko Go usłyszeć, bardzo pożałowałam, chciałam wyjaśnić jak to się stało? kiedy? usłyszałam w tym semestrze.... nie chce z Tobą być itp. Ciężko mi jest sobie poradzić nie podeszłam do sesji rozklejam się gdy tylko ktoś o Nim wspomni, nie jem, nie potrafię na niczym się skupić... co robic....Wiem,że po nim przysłowiowo " spłynęło jak po kaczce"....Wszyscy się dziwią. Nie wierzą, ze odszedł. Gdy zauważyłam posty na jego tablicy, od których wiało dobrym humorem, nie wytrzymałam i usunęłam go ze znajomych. Nie radzę sobie, myślę ,że może kogoś poznał .....