Czy cuda się zdarzają ?

Kochałem się w niej całe trzy lata LO. Bez wzajemności. Serce mi pękało, gdy ją widziałem z jakimś chłopakiem. Później wiadomo, studia, porozjeżdżaliśmy się. Nie mogłem się z nikim związać. Ciągle miałem ją w pamięci. Tłumaczyłem sobie, idealizujesz ją, taka osoba w realu nie istnieje, nie znajdziesz nigdy takiej dziewczyny. Rozsądek rozsądkiem a marzenia marzeniami. Wczoraj wpadliśmy na siebie w galerii. Po tylu latach. Rozmawiamy, gdy usłyszałem, że mieszka jeszcze u rodziców, zapytałem: - To nie wyszłaś jeszcze za mąż ? - Nie, a ty ? - No wiesz, ja jeszcze ciągle czekam na Ciebie ... - Poważnie ? Sam się zdziwiłem, że mi takie słowa przeszły przez usta. Umówiliśmy się na jutro. Nie wiem co teraz o tym sądzić. Zwykłe, koleżeńskie spotkanie po latach, czy są podstawy, by iskierka nadziei znowu zaczęła się tlić ?