Nie mam siły żyć...

i nie mam dla kogo. Nie miałam dzieciństwa (wychowana w patologii) lat szczeniackich, niczego. Nie mam ani jednego dobrego wspomnienia. Nie mam pracy, nie mam wykształcenia. Zyje na utrzymaniu matki, która co wieczór wywala moje ciuchy za drzwi... Jestem brzydka, obrzydliwie nieurodziwa, gruba, chora (rak niezłośliwy i chory kręgosłup). Na studia Się nie dostałam, zabrakło setnych punktów.... Myślę o samobójstwie. Tylko nie mam odwagi...

Nie martw się, ja mam jeszcze gorzej.

a ja proponuje Tobie wolontariat ,który jest w kazdym miescie tam nikt nikogo nie ocenia ,tam mozesz poznać wspaniałych ludzi Polaków i z innych krajów wystarczy bys tylko chciała zrobić ten pierwszy krok napisz do mnie na maila niejestesam@vp.pl