wierszyki.

#1 zamknięty, rozdarty, umysł zwiędnięty, zgwałcony przez rodziny mankamenty, liryk posępny, na ogół, nazajutrz, znów te same błędy, utworu tresć marna, markocze, marudzę, żyje w świecie złudzeń, trudno się wydostać, pozbyć się skazy, chcę już wyjść i ujrzeć obrazy, złamać barierę kopuły w której siedze, wciąż nie mogę, zawsze szukam cieni, by uciekać od otwartej przestrzeni, chaos, kontrowersyjne poglądy, ukształtowałeś mnie przez paranoiczne poglądy, emocje pod hipotermią, gdy twój umysł mówił - lej ją, lej ją, jak być otwarty i tętnić życiem, gdy maska jest twoim jedynym odkryciem? #2 mam dośc balansowania, chcę stabilizacji, zero latania, mam dośc labilności, łamania sobie kości, wycinam sobie kawałek mózgu, by pomóc Tobie, by tragać cię na wózku, dośc twoich wymówek, używaj ich jako ramówek, koniec z posępnym spojrzeniem, mam dosyć bycia twoim cieniem #3 To ja urodziłem się by władać światem, To ja będę rządzić planetą, Megalomania jest moja główną zaletą, Módl się do mnie, bo wiszę na ścianie, Patrz jaki jestem dobry dając ci śniadanie, Za wykonanie roboty przez, którą wisi na Tobie ubranie, Tylko w obozie daj z siebie wszystko plebanie, To ja władcą twoich snów pozostanę, Jestem tutaj, pokolenie przetrwa wieki, Zgnoję ludzkość, by spokojnie przymykać powieki, Tron na każdym kontynencie, Zapewniam swym ludziom szczęście! Moralność mi nieznana, tolerancja odrzucona, Tylko jeden król i dla mnie jest korona. Mam się zabić czy kontynuować? To moje pierwsze trzy wiersze jakie kiedykolwiek napisałem. Będzie coś ze mnie? Czekam na odp. Pozdrawiam.