Brak życia przez Mamę

Witam, niedawno skończyłam 16 lat i zdałam sb sprawę, że żyję z "nazistą". Tym nazistą jest moja kochana Mama. Jej nazizm objawia się w wielu przykrych sytuacjach - noc u koleżanki = a po co?a dlaczego? na pewno bedzie ostra impreza i alkochol; powrot do domu ze szkoly pozniej o jakies 15 min = a dlaczego nie powiedzialas ze gdzies idziesz?z kim bylas? o co chodzi? na pewno oklamujesz i okradasz mnie. Niestety jestem osobą przesadnie kontrolowaną przez moją samotnie wychowującą matkę. Zaczęłam tracić kontakt z rowieśnikami, ponieważ na żadne wypady chwilowe nie moglam sb pozwolic. Jedyni przyjaciele jacy mi zostali są ostro krytykowani przez moja mamę. Nie ma mowy o żadnym własnym życiu. Cały swój wolny czas spędzam z nią. Zyskałam więc miano zupełnego odludka. I teraz przy okazji początku nowej szkoły starałam się nawiązać kontakt z innymi, który się udał, ale niestety nie mogę umacniać swoich koleżeńskich więzi. Nie dostaję własnych pieniędzy również z powodu jej obaw, że będę ją okradać. Ostatnia sytuacja jednak mnie przerosła - zabrała mi telefon i w ukryciu przeczytała moje osobiste wiadomości. Od razu rano jest awantura,że ją okłamuję, że znalazłam sb jakiegoś chłopaka, że to niedopuszczalne, żeby taka dziewucha pisała z innymi ludźmi przez telefon. Jest to bardzo przykre i nie wiem co mam zrobić, żeby moja mama zaczęła być spokojniejsza i bardziej ufna? Nie zdażyła mi sie nigdy żadna skandaliczna sytuacja, zresztą nie miałaby kiedy bo moje życie można w skrócie opisać szkoła-dom-szkoła-dom. Wszystkie weekendy oczywiscie spędzam w domu... Nigdy żadna rozmowa z nią nie pomagała ani nie łagodziła jej wybuchów gniewu. Nie jestem w stanie sb poradzić. Czy ktoś wie jak można uspokoić takiego rodzica?