chyba jestem nienormalna..

Wszystko zaczelo sie jak mialam 14lat kiedy moje cialo zaczelo sie zmieniac, nie moglam sie z tym pogodzic, chcialam jakos zatrzymac ten etap, wciaz chcialam byc mala dziewczynka wiec zaczelam sie glodzic, cieszylam sie jak nie odkladal mi sie tluszcz na biodrach, nie rosly mi piersi i nie mialam miesiaczki, wtedy czulam sie dobrze w swoim ciele, ale moja mama martwila sie o mnie, pewnego dnia zemdlalam i tam sie zaczelo, przymusowe dozywianie, psycholog, psychoterapia itp, dzis mam 24 lata i wiem, ze cos mi z tamtych czasow zostalo, nie pogodzilam sie do konca z mysla, ze doroslam, wciaz w srodku czuje sie mala dziewczynka, swiat mnie przeraza, teraz niby jem, ale nie objadam sie do konca, nie jem np kolacji z mysla o tym, zeby nie przytyc, wstydze sie z tym co kobiece: wstydze sie kupowac bielizne czy podpaski..nie chodze w glebokich dekoltach, wstydze sie miec chlopaka, potrafie nie zaplacic jakiegos rachunku na czas, bo w glowie mysle co oni moga mi zrobic, do dzisiaj moja mama nie zobaczyla mnie w bieliznie, bo zwyczajnie sie wstydze..to jest jak jakis koszmar, probuje byc inna, ale nie potrafie, nie wiem chyba powinnam pojsc do psychologa, kiedys chodzilam, ale przerwalam to, lecze sie rowniez na depresje, ale lekarzowi na temat tych rzeczy nic nie mowie..

chyba tak

starczy ze ty ja zobaczylas

ja tez miałam problemy z kobiecoscia, ale mi przeszlo. ciesze się, ze mam biust i biodra. może rzeczywiście poszukaj psychologa