WIERZYCIE W DUCHY????

Może nie uwierzycie,ale opowiem Wam pewną historię z własnego życia. Pamiętam to dokładnie ,jakby to było wczoraj... Miałam wtedy 6 lat , to wydarzyło się w niedługim czasie po śmierci mojego ojca. Nie chodziłam jeszcze do szkoły,to było wiosną. Obudziłam się rano(nie wiem o której) ,nikogo nie było w domu. Mama w pracy ,a brat w szkole. Ja jak zwykle byłam zamknięta w domu od zewnątrz ,nie można było otworzyć się od środka . Jak zwykle bałam się być sama w domu. Spałam w kuchni , tam było wtedy nasze łóżko wspólne z bratem. Z kuchni było przejście do pokoju ,niezamknięte . Otworzyłam oczy i usłyszałam jakieś dziwne odgłosy z pokoju. Przestraszyłam się , schowałam się pod kołdrę. Nie wiem ile czasu tak leżałam, wiedziałam,że brat(2lata starszy) w końcu wróci ze szkoły. Odgłosy dały się słyszeć ,jakby czyjeś chrapanie. Wreszcie wrócił brat ,już mniej się bałam. Poszliśmy razem do tego pokoju, podeszliśmy do łóżka z którego ciągle dochodziło chrapanie. Na łóżku była kołdra,poduszki i to wszystko przykryte było kocem. Chrapanie było wyrazne,jakby ktoś tam spał. Brat zaczął powoli odkrywać koc, potem kołdrę ,nikt tam jednak nie leżał . W końcu brat powiedział słowo -Tato- i natychmiast chrapanie ucichło. Kto chce może wierzyć, kto nie chce, może nie wierzyć, ale ja wiem ,że to był tato ,choć nie widzieliśmy go na oczy.