Jak się zachować ?

Poznaliśmy się na Sylwku. Bywam u niej, jej rodzice mówią mi na „pan”. Nie ukrywam, że mnie bardzo fascynuje, po prostu dla mnie jest tą jedyną, ciągle o niej myślę. W niedzielę wydarzyło jednak się coś, co mnie przerasta. Jej mama zaprosiła mnie na przyszłą niedzielę na obiad. Nie odmówiłem. Tylko nie za bardzo wiem, co o tym sądzić. Pójść „oficjalnie” z kwiatami i butelką ? Zaprosić ją (dziewczynę) w rewanżu też na obiad do domu ? Owszem, cieszę się, tylko to przyszło tak szybko i niespodziewanie, nie wiem jak postąpić a nie chcę zrobić wiochy. Ona ma 21, ja 23 lata.

23 lata i rodzice mówią ci na pan??:-D A nie rpzyszło ci do głowy żeby im odrazu powiedziec żeby ci tak nie mówili?:-D

Kwiaty na pewno mile widziane ,butelka niepotrzebna

Akurat to mi nie przeszkadza. Co w tym dziwnego, że mi mówią na „pan” ?

hahah co w tym dziwnego??? sam jestes dziwny ze na to pozwalasz, normalny facet powiedziałby odrazu że było by mu miło gdyby pan/pani mówiła mi po imieniu. Wielmożne panisko się znalazło co mu pasuje takie oficjalne i sztywniackie traktowanie

W niedziele obiad a za m-c beda oczekiwac oswiadczyn. Ogarnij sie czlowieku !

„Wielmożne panisko się znalazło co mu pasuje takie oficjalne i sztywniackie traktowanie” Nie uważam tego za sztywniackie zachowanie a objaw kultury osobistej. Niby kiedy miałem im zaproponować, jak przechodzę przez hall do jej pokoju, czy wieczorem przy pożegnaniu mam rzucić „mówcie mi po imieniu !”. Nie z tym mam problem. Oczekiwałem sensownych komentarzy.

Wtedy kiedy pierwszy raz zwrócili się do ciebie per pan trzeba było powiedzieć jestem tomek. To ty wykazujesz brak kultury.

Kup mamie i dziewczynie kwiaty. Alkohol nie kupuj bo pomyślą że pijak jesteś :P

To że mówią na Pan to objaw kultury i powiesz im że mogą Ci mówić po imieniu wówczas gdy nadarzy się sensowna sytuacja, bardziej bliska np. na tym obiedzie. Chłopakom moich córek też mówię na Pan i nie widzę w tym nic nienaturalnego. I nie oczekuję że zaraz rzucą propozycję mówienia po mieniu. Każdy musi się oswoić, a rzecież 23 lata to młodzi mężczyźni, nie będę ich traktować jak chłopców, bo też niechciałabym żeby moje córki z chłopcami się zadawały. Powodzenia :)

Dziękuję. Dziewczynie za każdym razem przynoszę kwiatka, chyba że przychodzi do mnie, wtedy staram się o jakąś słodycz. Ale myśmy się już ze sobą oswoili a jej rodziców znam praktycznie tylko z widzenia. Wiem tylko, że się o mnie wypytywali i są bardziej spokojni gdy ona(my) jest/eśmy w domu, co nie oznacza, że nie tolerują „nocnych imprez”.

Wpadles jak przyslowiowa sliwka w kompot...

Nastepny narcyz