Problem z mamą

Cześć, to mój pierwszy temat na tym forum i mam nadzieję, że mi pomożecie...Chodzi o moją mamę, a konkretnie o to, że wciąż od niej słyszę, że jestem gruba. To fakt jestem ale jestem też od dziecka przez to szykanowana. Przez kolegów w podstawówce, przez pozostałą część rodziny a w szczególności przez mamę. W wieku 16 zachorowalam na bulimię. Mama przy psychologu wyparła się wszystkiego co mi mówiła...Czasem widzę jak patrzy na mnie z obrzydzeniem kiedy coś jem. Ukrywam się więc np w łazience i tam spożywam swoje posiłki. Byłam zabawną, wesołą dziewczyną. Dziś jestem wrakiem! Bez żadnego poczucia własnej wartości. Uważam się za najbrzydszą, najgrubszą, najmniej atrakcyjną osobę na świecie! Tnę się i zdzieram sobie skórę na brzuchu pumexem aż do krwi! Mam też siostre- ideał mojej mamy! Bez skazy... widzi co mama robi i sama się na mnie zaczęła wyżywać, chwyta mnie np za oponki i się nasmiewa, mama wgl nie reaguje. Moja mama jak ją coś wkurzy podchodzi do mnie i zaczyna wrzeszczec, bez powodu, od tak. Zauważyłam, ze robienie mi przykrości sprawia jej radość, zawsze schodzi później na temat mojego wyglądu i wagi. Tak odreagowuje swoje problemy : na mnie:/ Chciałabym żeby choć raz w życiu powiedziała, że jestem ładna. Jak narazie mogę usłyszeć jedynie, że powinnam wejść na wagę. Właśnie kiedy dziś znów coś mi dogadala przysieglam sobie, że jeśli będę mieć kiedyś córkę to nawet jeśli się we mnie wda, wciąż będę jej powtarzać, że jest piękną, ważną, atrakcyjną dziewczynką i ze zawsze będzie dla mnie najpiękniejsza! Choć nie wiem czy zdecyduje się kiedyś zrobić to z chlopakiem/ mężem/ partnerem i nie spłonąc ze wstydu, już postanowilam od jutra dieta baletnicy...może jak wpadnę w anoreksję to mama będzie dumna...albo chociaż się odwali

napisz kochana,ile masz lat,wzrost i wagę,jesli oczywiście chcesz:)

Mam 19 lat i 77 kg:/ odchudzam się ale jakoś nie wychodzi, próbowałam już chyba wszystkiego, jak każda młoda dziewczyna:)