Jestem jakaś dziwna

Nie wiem dlaczego,ale boje sie uczucia. Moze podswiadomie boje się zranienia? Pomimo tego,ze faceci okazuja mi zainteresowanie, niektórzy są cierpliwymi adoratorami to mnie to nie wzrusza.Nawet do niedawna mialam jednego adoratora, byl przy mnie przez kilka miesiecy. Z jednej strony schlebialo mi to,z drugiej-mialam go dosyc, wkurzal mnie. W ostatnich tygodniach juz nie bylam soba,robilam wszystko zeby zerwal kontakt i zrobil to. A teraz mi go brakuje,choc sama juz nie wiem czy jego,czy adoracji...ale chyba raczej to pierwsze. mam wrazenie ze jestem stworzona tylko do platonicznej miłosci. Nie potrafie byc w takim prawdziwym zwiazku,wszystko idealizuje a gdy tylko pojawi sie mala rysa szybko uciekam... zreszta nawet boje sie juz zakochiwac jakkolwiek, czy platonicznie czy w zwiazku,chyba boje sie zranienia/..mam racje? jakie moga przyczyny takiego zachowania?

Jesz zbyt dużo czekolady. Przez to masz zatwardzenie i klocek rani Ci sr/ak/e i to jest właśnie to zranienie, którego się boisz. Przerzuć się na słone paluszki:-P

ile masz lat i w ilu związkach byłaś

mam to samo co Ty autorko.

Każdy w miarę normalny człowiek obawia się zranienia, zwłaszcza kiedy już choć raz to przeszedł, wątpliwości to ludzka rzecz, ale próbować trzeba, bo co to za życie w pojedynkę?