oddałam psa, umieram z rozpaczy

4 dni temu znalazłam szczeniaka, nikt się po niego nie zgłaszał , z resztą był bez obroży i miał pchły, chyba nikt się specjalnie nim nie interesował, musiałam znaleźć mu nowy dom bo sama mam 2 psy, dziś przyjechała po niego jakaś rodzina i zabrali go, mieszkają na stałe w Niemczech więc tam wyjadą. Przez te 4 dni tak pokochałam tego szczeniaka że serce mi pęka. Gdy wychodzili on tak smutno na mnie patrzył. Od ich wyjścia ciągle płaczę, bardzo tęsknie i czuje ogromną rozpacz, nawet po śmierci ojca czegoś takiego nie czułam. Bardzo się boję że on będzie tęsknił za nami, nowy dom, ludzie i jeszcze język. A to taka mała bezbronna przylepa. Serce mi pęka, czuje się jak w głębokiej żałobie...

fajnie ze masz takie dobre serce ze masz dwa psy i juz zdazylas przywiazac sie do tego malego. a dlaczego nie plakalas po ojcu.

olej to. psy są głupie, śmierdzom i roznoszom choroby różne zaraźliwe. ale jak go odałaś to luz - na pewno już zdech albo zdechnie nie długo.

Zawsze kochałam zwierzęta, zawsze pomagam bezpańskim psom, zabieram i znajduje nowy dom ale to co się dzieje po tym szczeniaku i to ledwie po 4 dniach to jakiś obłęd. Czuje jakbym go oszukała, przytulałam go, dbałam, a tu nagle go oddaje, wydaje mi się że on tego nie zrozumie. Bardzo bym chciała żeby szybko pokochał nowych właścicieli, żeby zapomniał o nas i żeby mu było dobrze. Co do ojca to owszem płakałam ale nie aż tak. Tata był alkoholikiem, nie krzywdził nas ale męczyło nas jego picie. Gdy odszedł, wszyscy płakaliśmy ale od czuliśmy też pewien rodzaj ulgi od alkoholu. Komentarz o zdechnięciu psa pominę, jest żałosny