Co powinnam zrobić?

Kilka lat temu poznałam chłopaka imieniem Dawid. Mimo iż zupełnie się różnimy, szybko znaleźliśmy wspólny język. Traktowałam go jak każdego innego kumpla (obracam się prawie wyłącznie w towarzystwie panów). Po pewnym czasie on zapragnął czegoś więcej. Powiedziałam mu delikatnie, że to się nie uda. Zasmucił się, ale nie dał za wygraną. A ja spanikowałam i wybrałam najgorszą możliwą opcję. Pozwalałam mu się do siebie zbliżać, troszczyć się o mnie, wiedząc, że i tak nic z tego nie będzie. Później zaczęłam go odrzucać, nie przychodzić na spotkania, puszczać niektóre zdania mimo uszu. (Wiem, że okropnie postąpiłam, nie mam pojęcia gdzie wtedy podziała się moja głowa) Wreszcie wkurwił się (przepraszam za wyrażenie) i odszedł. Zniknął na rok. Byliśmy w jednej szkole, ale rzadko się widywaliśmy bo opuszczał zajęcia. Mimowolnie często wracałam do niego myślami. Po około roku rozłąki Dawid znowu pojawił się w moim życiu. Wpadłam na niego na spacerze z psem. Długo rozmawialiśmy, wspominaliśmy stare czasy, śmialiśmy się. Dowiedziałam się, ze był w dwóch związkach, które zakończyły się tak szybko jak zaczęły (SZkoda, bo szczerze życzyłam mu szczęscia) Od tamtej pory bardzo często go spotykałam. Gdziekolwiek poszłam los spawiał, że on też tam był. Wczoraj przypadkiem znaleźliśmy się na tej samej imprezie. Ośmielony przez alkohol wyjawił, że nadal coś do mnie czuje i przez cały ten czas nie może zapomnieć. Pytanie co powinnam zrobić w takiej sytuacji? Boję się, że przez niewłaściwy dobór słów, niewłaściwy ruch znowu przestaniemy się widywać. Nie chcę znowu go stracić.

co zrobić? dać mu wreszcie d/u/p/y bo i ty i on tego chcecie. a później, czekamy na temat: kopnął mnie w cztery litery bo on się do związku raczej nie nadaje :D

właściwie dobieraj słowa to będzie dobrze :) ale on na pewno ma uraz 0przez to jak go potraktowałaś. może Ci nie zaufać

ale Ty nie chcesz go stracić jako przyjaciela czy chłopaka, bo to różnica?