Lęk przed nauką

Jestem teraz na studiach i jestem przerażona perspektywą uczenia się. Wiem, że brzmi to strasznie głupio.. acz takie mam odczucia. Materiału nie jest na razie aż tyle (choć musimy czytać książki po kilkadziesiąt-100 stron), ale już w piątek będę mieć pierwszą wejściówkę z logiki i jestem przerażona. Pomimo, że rozumiem materiał, to cały czas sobie myślę 'będę się stresować i czegoś zapomnę, będą jakieś trudniejsze przykłady, mózg mi się wyłączy, nie zrobię ich i nie zdam, ale wstyd' etc. Nie mogę nad tym zapanować. Cały weekend zamiast się trochę pouczyć, powtórzyć, siedziałam i przeczytałam tylko jedną książkę na jeden przedmiot (i notabene też nie wierzę że moje intepretacje są prawidłowe). "Dopiero" dzisiaj mam zamiar wziąć się za zadanie domowe i się pouczyć. Innych przedmiotów też się boję, ale jednak ciut mniej, bo tylko na logice pan wybiera ludzi do tablicy (bardzo lubi do niej brać), i jest dodatkowy stres. Pomimo, że za każdym razem, kiedy byłam przy tablicy, wiedziałam o co chodzi, mój strach narasta. Co do lęku przed nauką, to mam go od 2 liceum i przez to zaczęłam osiągać gorsze wyniki w nauce. wyobraźcie sobie, jak bałam się matury - i faktycznie zdałam ją z gorszym wynikiem niż powinnam, żeby nie powiedzieć - o wiele gorszym. Nie mam już w ogóle wiary w swoje możliwości. Mam schizy, że mój mózg nie działa prawidłowo. Staram się nie nakręcać, ale mam już takie doświadczenie i przekonanie z życia, że nie wychodzą mi kartówki, sprawdziany - że... samonapędzające się koło - wiem o tym. chodzę do psychoterapeuty od paru miesięcy, bo leczę się na nerwicę i lekką fobię społeczną - mówiłam mu o swoich problemach - ale mam wrażenie, że jakby to bagatelizuje. A to jest mój największy problem. I mi wstyd, bo znam osoby z nerwicą i nie tylko, które na studiach osiągały wysokie wyniki, mam kolegę, który jest genialny w swojej pracy, a ataki paniki ma wielokrotnie silniejsze ode mnie. Więc nerwica to NIE wykrętka. Tym bardziej czuję się jak g****o, że nie umiem sobie poradzić z tym myśleniem. Teoretycznie ludzie nie mają mnie za głupią, wręcz przeciwnie, ale ja zauważyłam, że przez moje myślenie nawet inaczej się zachowuję, głupio. Boję się nawet patrzeć komuś w oczy jak mi o czymś opowiada, żeby nie zobaczył czegoś głupiego w nich i nie pomyślał, że ja go nie rozumiem. (wiem.. irracjonalne). Nie chcę tak żyć i chcę uwierzyć w swoje możliwości..

Za ewentualne błędy i niechlujną składnię przepraszam.

-https://www.teenzone.pl/paniczny-lek-przed-szkola-479.html

Mam tak samo. Strasznie boję się uczyć przez to ,że czegoś nie zrozumiem. A u mnie cżesto tak jest. Odkładam naukę nie z powodu lenistwa, tylko obawy ,że znowu czegoś się nie nauczę. Przez naukę , a raczej brak jej efektów popadłam w depresję. Ja choruję na 2 powazne choroby przez co mam utrudnione przyswajanie wiedzy. Wynikami w nauce równiez nie mogłam się pochwalić, czy być zadowoloną. Przez chorobę i odkładanie "na póżniej" prokrastynację (?) zawaliłam jedne studia (dzienne), a z drugich zamierzam zrezygnować w poniedziałek (?) Jest ogrom materiału ,którego nie potrafię pojąć, co ogromnie mnie przybija oraz nie radzę sobie z kontaktami w grupie (sami faceci).Zawsze dziwiłam się dlaczego jestem taka rozkojarzona i nie mogę przyswoić wiedzy- teraz doskonale rozumiem.

Dobrze, że nie boicie się strugać wariata tutaj. Ja najbardziej boję się takich ...jak wy.

Jak my?

Moglby ktos normalnie cos doradzic?

up

up

mam podobnie i czasem nie mogę się skoncentrować