osoby ktore byly adoptowane

Witajcie, Chce Wam opowiedziec moja historie. Moja biologiczna matka porzucila mnie w szpitalu, jak mialam 2latka zostalam adoptowana. W tamtych czasach adopcja nie byla tak powszechna jak teraz, mieszkalismy w malym miasteczku wiec wszystko sie szybko roznioslo. Pamietam z dziecinstwa wysmiewanie sie dzieci na podworku ze z domu dziecka, ze znaleziona w smietniku itp. Nie rozumialam o co chodzi i dlaczego inne dzieci mi tak dokuczaja, o adopcji rodzice powiedzieli mi dopiero jak zaczelam chodzic do szkoly. Po latach postanowilam dowiedziec sie cos wiecej o swoich biologicznych rodzicach i poznac powod ich decyzji. Niestety powod okazal sie bardzo przykry i prosty! Matka alkocholiczka ktora puszczala sie na prawo i lewo. Wiem tez ze jeszcze bedac w ciazy robila wszystko zeby jej nie donosic i prawie jej sie to udalo. Jak sie urodzilam to bylam w stanie krytycznym i nie dawali mi szans na przezycie. Nigdy o tym nie pisalam na zadnych forach ale jakos ostatnio nie moge przestac o tym wszystkim myslec. Jestem juz dorosla kobieta, mam cudowna 2letnia coreczke i kochajacego meza i teraz rozumiem bedac sama mama jak taki malutki szkrabek potrzebuje milosci. Dzisiaj moja coreczka podeszla do mnie objela mnie za policzki i powiedziala mi ze mnie kocha a mi stanely swieczki w oczach. Powinnam byc jej pewnie wdzieczna ze mnie nie zabila ale jej z calego serca nienawidze!!! A milosc rodzicow adopcyjnych nie jest do konca taka sama jak prawdziwych, takie jest moje zdanie. A jak bylo u Was?

dobrze ze adoptowali Cie normalni ludzie. staraj sie nie wracac do bolesnej przeszlosci bo to chyba nie ma sensu... masz wokol siebie ludzi ktorzy Cie kochaja i ktorzy potrzebuja twojej milosci

Kogo obchodzi miałczenie takich pomiotów alkoholików ? Jesteś córką zapitej menelki frajerko

A milosc rodzicow adopcyjnych nie jest do konca taka sama jak prawdziwych, takie jest moje zdanie x nie zgodze sie, co za roznica kto cie urodzil ? to nie ma znaczenia moim zdaniem, ja moją mame ktora mnie adoptowała kocham jakby byla moją ''wlasną'', tate zresztą tez, podobnie jak moje przyrodnie rodzenstwo, traktowali mnie jak ''swoją'' od zawsze :) u mnie to było tak, że byłam w domu rodzinnym do 6 rż oraz bracia wtedy 12 i 14lat, oni poszli do ojca a mnie opieka zabrała do bidula, moja matka potem wyjechała zagranice, ojciec nigdy mnie nie chcial, ja bylam ta niechciana, ja z braćmi tez nigdy sie nie dogadywalam, ojciec pił niestety takze z braćmi mlodszego czestowal wódką , starszy pil i palil ,pamietam ciagle krzyczał, zostalam adoptowana w wieku 9 lat, matka wiem ze mieszka w Niemczech nie mamy kontaktu, z ojcem tez nie mam kontaktu, z bracmi sie widuje ale rzadko, jeden obecnie byly sportowiec wyleciał za alkohol, drugi ma wlasna firme, nie mamy o czym ze soba rozmawiac zreszta :) teraz mam 23 lata i w sumie moze dobrze sie stalo, ze tak moje zycie sie potoczyło ;)

Przegrałaś życie szmato :o