Chcę żyć!

Chciałabym w końcu zacząć żyć... tak normalnie żyć. Tutaj nasuwa się pytanie czym jest normalność? Powie mi ktoś jak wygląda normalne życie? Problemy życia codziennego, chciałabym tego doświadczyć. Moje życie jest dalekie od normalności. Od dzieciństwa takie było. Ojciec, dziadek zmarli na nowotwór. Babcia się powiesiła. Mama miała nowotwór, ale się wyleczyła... obecnie przebywa w zakładzie psychiatrycznym z diagnozą "ostry zespól urojeniowy". Jestem jedynaczką, więc mogę liczyć tylko na garstkę osób, które są zawsze i w każdej sytuacji pomogą. Teraz opiekuję się wujkiem chorującym od dziecka na hemofilię 1 stopnia. Staram się być uśmiechnięta, wesoła, rzucam żartami na prawo i lewo, ale w środku jestem tylko małą bezbronną dziewczynką, która oszukuje wszystkich, że jest twarda i poradzi sobie z każdą sytuacją... mam 27 lat. Często myślę o przyszłym życiu... wierzę w reinkarnację, wierzę, że będzie mi lepiej... kiedyś. Piję dużo alkoholu, pomaga zapomnieć... faceta nie mam, mój ostatni związek 3 letni skończył się tak, że nie chcę mieć już nikogo. Nigdy nie byłam u specjalisty, ale coraz częściej myślę o tym żeby go odwiedzić, bo sama sobie nie poradzę i boję się, że mogłabym zrobić coś czego bym nie chciała. Nie piszę tego, żeby usłyszeć słowa otuchy. Piszę, bo mam potrzebę wyrzucenia z siebie tego co mnie boli. Piszę, bo czuję bezradność, ból, niemoc. Kocham życie, kocham rodzinę... chcę żyć. Boję się tylko tego, że kiedyś coś we mnie pęknie i nie będę w stanie nad tym zapanować. Na zakończenie chcę tylko podziękować osobom, które przeczytają to co czuję.