Też tak macie?

Mam dwójkę rodzeństwa- siostrę i brata. Jesteśmy dorosłymi ludźmi, każde już wyprowadziło się od rodziców. Nie mogę powiedzieć, że jestem z nimi pokłócona, czy mamy złe relacje. Jednak zadałam sobie parę pytań i sama na nie odpowiedziałam. Zastanawiałam się, czy w obronie rodzeństwa bylabym w stanie wystąpić przeciwko rodzicom- odpowiedź brzmiała nie. Nieważne, co rodzice zrobiliby mojemu rodzeństwu wzięłabym stronę rodziców. Drugie- czy poświęciłabyś się dla rodzeństwa- tu odpowiedź też nie. Nie wrzuciłabym ich do ognia co prawda, ale nie wskoczyłabym za nimi w niego. Czy ktoś z was ma podobnie?

nie mam jedną siostrę, ciężko chorą, oddałabym za jej zdrowie wszystko

Ja akurat nie potrafię kochać swojego rodzeństwa. Co powoduje, że rodzeństwo się kocha?

Ewa, ja bym się wstydziła siostry kaleki :-D

No ja tak nie mam, ale jak byłam młodsza to niestety moje odczucia byly takie jak Twoje. Kocham moje rodzeństwo, za to 'że są' Z resztą podobno nie można kochać za coś, tylko mimo czegoś.. Myślę, że w końcu dojrzysz jakie rodzeństwo jest ważne w życiu. W końcu przyjaciele się odwróca. Rodzina nie ;D A Ewę w zupełności rozumiem, też mam chorą siostrę. A pomimo tego ją kocham i nie odczuwam wstydu gdy mamy się gdzieś razem pokazać.

Rodzina jest dla mnie najważniejsza, w obronie sióstr zawsze stanę, ale nie przeciwko rodzicom. Próbowałabym załagodzić spór.