Normalny?

Informacje o mnie. 24 lat. Student(kończę). Prawiczek (nigdy się nie całowałem). W okresie liceum chorobliwie nieśmiały (przez niemal cały ten okres się nieszęśliwie podkochiwałem w koleżance). Potem nieśmiałość jakoś zeszła ze mnie. Na początku studiów przeżyłem wielką miłość-nieszczęśliwą, "friend zone". Strasznie się miotałem kilka miesięcy koszmar. Później (za późno) zmieniła zdanie. Próbowałem jeszcze z inną dziewczyną, też zacząłem już coś czuć, ale ta koleżanka miała jakąś barierę nie do przejścia dla mnie (i innych) i znów niepowodzenie. Następne trzy lata poświęciłem się pasji, nauce, i z pozytwynym skutkiem. Dobrze mi było z samotnością, bez uczuć i emocji. Byłem przekonany że chcę tak żyć zawsze. Ale ostatnio nagle we mnie pękło. I teraz bym bardzo chciał znów się zakochać z innym skutkiem. Pozostałe relacje-rodzice rozwiedzeni, odwieczna nienawiść między nimi, ja też ich nienawidzę i nie mam już z nimi kontaktu. Z pozostałą rodziną w porządku. Koledzy różnie-raz więcej raz mniej. Przez ten trzy letni okres otchłani w samotności w dużym stopniu jednak i ich się pozbyłem. I teraz pytam, dziewczyn w internecie, co byście pomyśleli o takim chłopaku, normalny jestem?

Najzupełniej normalny.

No wiesz, "normalność" może mieć różne stopnie "normalności". Ja twierdzę że każdy z nas jest w jakiś sposób "ułomny" bo co jedni uważają za normalność, drudzy uważają za głupotę, fetysz itp. Jesteś częściowo człowiekiem po przejściach. Jeśli potrafisz, wyciągnij wnioski dlaczego coś się działo/stało tak, a nie inaczej. Jeśli chodzi o relacje rodzinne, to cóż. Dziecko przecież jej nie wybiera ale co może zrobić dla siebie, to przemyśleć czego chce i oczekuje będąc już dorosłą i samoistnie myślącą osobą. Od Ciebie będzie żaleć jakimi wymaganiami się kierujesz i jakiej osoby (do pokochania) szukasz. Jak szukasz byle kogo albo zapchajdziury, to tak przeleci Twoje życie.