Zakochana i bezradna

Witam. Jestem tutaj nowa i choć licze się z hejtami, a nie liczę na to, że ktokolwiek tutaj mi pomoże, to czuje potrzebę wyrzucić z siebie coś co meczy mnie już od 8 lat. Jestem kobietą, która skończy tego roku 24 lata i wciąż nie potrafi ułożyć sobie życia. Wychowałam się w pełnej i kochającej rodzinie i nie potrafię pogodzić się z faktem, że nie potrafię pokochać mezczyzny mimo licznych prób, a zamiast tego zakochuje się w kobietach. W jednej zakochałam się 8 lat temu i nie potrafię pozbyć się tego uczucia. Tydzień temu zblizylysmy się do siebie, niestety ona nie robiła tego z miłości a jedynie dla zabawy. Nie pociągają jej kobiety do tego stopnia, by z którąś sie związać, marzy o normalnej rodzinie, jest starsza o 4 lata, do tego dzieli nas prawie 300km, w zwiazku z czym widzimy sie kilka razy w roku. Nie potrafie sobie juz z tym uczuciem poradzić, zaczęłam sięgać po alkohol i srodki uspokajające. Obawiam sie, ze musze nauczyc sie z tym żyć, choc już teraz wiem, że informacja o tym ze ukochana sobie kogoś znalazla mnie zabije. 6 lat temu odwazylam się wyznać jej miłość, walczyłam o nią, jednak ona zwyczajnie tego nie odwzajemniala.. więc po czasie powiedziałam jej, ze sie myliłam i nie umiem znów powiedzieć jej, że ja kocham jak już wiem jaki będzie tego efekt

Może chcesz mojego k***ska?

Musisz zaakceptować swoją orientację i przyznać się przed sobą, że jesteś les lub bi jeśli pociagają cię również mężczyźni. Tamtą kobietę czas zapomnieć. Otwórz sié na inne kobiety i bądź szczęśliwa :)

Bardzo chciałabym poznać receptę na pozbycie się uczucia, które od 8 lat mnie nie opuszcza :( lesbijką raczej nie jestem, bardziej bi.. jednak trudno się z tym pogodzić jeżeli mam 2 letnią córeczkę, której chciałabym dać normalny przykład, a rodzice nie akceptują innych orientacji :( a w tej kobiecie zakochałam się, ponieważ jest zupełnie inną od tych, z ktorymi mam do czynienia na codzien. Nie umiem o niej nie myśleć ani przez chwile, wszystkie marzenia sa zwiazane z jej osoba, nie potrafię nie odezwać się do niej przynajmniej raz na dzień, ze zniecierpliwieniem oczekuje jej odpowiedzi.. zapomnienie o niej jest chyba niewykonalne..

Doskonale wiem co czujesz bo też zakochałam się w kobiecie. Tyle, że moje uczucie do niej trwa krócej. Również jest nieodwzajemnione lecz nie mamy ze sobą kontaktu. Podobnie jak ty mam rodzinę, ale zaakceptowałam fakt, że jestem bi. Nie szukam innych kobiet w zamian, ona była i jest moim jedynym marzeniem i chyba tak pozostanie na zawsze.

Ja akurat mam z nia stały kontakt bo jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami. Ufamy sobie bezgranicznie, calujemy się, przytulamy.. wiem ze jej sie podobam, niestety ona chce mieć normalna rodzinę :(

miłość do kobiety, która Cię nie chce to prawdziwy dramat. U mnie jest tak, że ona jest starsza, ma rodzinę, ja w związku; ja bym rzuciła dla niej wszystko, ona nie . Ona woli się męczyć. Żadnego faceta tak nie kochałam ..... męczę się - w chwilach desperacji chciałam wszystko rzucić i się odsunąć, a wtedy ona się pojawia, zbliża, bo chce kontaktu ze mną, ale niczego nie poświęci dla mnie. Jesteśmy od siebie uzależnione. Ale co z tego ? Trzyma mnie na smyczy, chce mieć w zasięgu wzroku, ale zbliżyć się nie da.

To faktycznie masz kiepsko :( ja też mogłabym rzucić dla niej wszystko.. kocham ją niemalże.na równi z córeczka

Moja rada może dla Ciebie wydać się słaba lecz mnie pomogła zmniejszyć natężenie uczucia. Nie można drugiego człowieka kochać bardziej niż Boga. Jeżeli wierzysz w Boga spróbuj całą tęsknotę i miłość skierować w Jego stronę. To nie miłość do tej kobiety wyzwala w Tobie tęsknotę to ON upomina się o Twoje uczucia. Rozpoznaj to prawidłowo. Módl się do Boga i oddaj mu się cała w chwilach dla Ciebie najtrudniejszych, zapewniam udręka szybko minie.

Każda rada jest dobra.. a bardzo chciałabym pozbyć się tego uczucia, bo na jej uczucia wobec mnie raczej nie mam Co liczyć ;( a napisałam już tutaj post, by się wygadać, bo czuje ze popadam w depresję.. nic mnie nie cieszy, nie czuje głodu, ani pragnienia, nie mam ochoty wstać z lozka, a oczy mnie już szczypia od płaczu.. to się zmienia jedynie w momencie, kiedy ona jest przy mnie.. tylko wtedy odzywam

Rozumiem Cię doskonale. Czy jesteś wierząca?

ja na Twoim miejscu zastanowiłabym się nad wizytą u psychologa albo innego specjalistę. Żeby pogadać o tym co Cię dręczy może wspólnie znajdziecie rozwiązanie.

A ja odpowiem jeszcze inaczej. Skoro widzisz, że to uczucie działa na ciebie destrukcyjnie powinnaś zrobić coś dla siebie. Inaczej zniszczysz się psychicznie a przecież masz córeczkę i masz dla kogo żyć. Porozmawiaj szczerze raz jeszcze z tą kobietą, jeśli naprawdę jesteście przyjaciółkami ona to zrozumie! Powiedz jej to co tu napisałaś i odetnij się, zerwij kontakt i poproś ją o uszanowanie tego. Wiem co mówię, naprawdę! To bardzo bardzo trudna decyzja i ciężkie do przetrwania przez pierwszy okres, ale tylko urwanie kontaktu i czas pozwoli ci się wyciszyć. Rozmowa z psychologiem też mądra rada. A może takie postawienie sprawy będzie przełomem w waszej relacji...

Tak, jestem wierzaca, ale nie praktykuje.. nie chodzę do spowiedzi.. nie czuje się godna nawet modlitwy.. a psycholog to dobry pomysł, tylko ciężko znaleźć na to czas, nie mówiąc już o pieniądzach..