Jestem prostytutką

Mam na imię Sonia i jestem prostytutką. Oczywiście nie jest to moje prawdziwe imię. W tym zawodzie wszystko jest anonimowe, bez słów. Nie należę do żadnego sponsora, nie stoję na ulicy pod latarnią, nie pracuję w domu schadzek. Jestem cichodajką. Mieszkam w kamienicy, klientów przyjmuję w własnym mieszkaniu. Dziecko jest w tym czasie gdzie indziej. Wiem, co sobie teraz o mnie pomyślisz. Mam dziecko i jestem kurwą. Cóż, myśl sobie, co chcesz. Chcę ci tylko coś o sobie opowiedzieć. Sprzedaję się od ponad czterech lat. Zaczęło się, gdy mój ukochany mężulek, a jakże!, puścił się z inną. Skurwiel!... Do dzisiaj mu tego nie zapomniałam, nie wybaczyłam i nigdy nie zapomnę ani nie wybaczę. Tego samego dnia, z nożem w ręce, bo jeszcze gotów byłby mnie uderzyć, wyrzuciłam go z mieszkania. Później całą noc wyłam jak pies. Nie z żalu za tym kurwiarzem, ale z obawy o przyszłość. Zakłady odrzucały wszystkie moje podania o pracę – pracodawcy, patrząc na mnie z niesmakiem, mówili: "Ludzi z pani ulicy nie przyjmujemy, przykro nam". Co to za argument?! Każda rozmowa kończyła się awanturą. Lichy zasiłek ledwo starczał na jedzenie. Mama mieszkała daleko, była schorowana – nie mogła mi już więcej pomagać. Nie chciałam występować z pozwem o alimenty – myślałam, że w efekcie mogliby jeszcze zabrać mi dziecko. Nie wiedziałam, co robić. Niewielką pomocą służył mi mój szwagier, sto razy lepszy od brata. Pracował w niezłej knajpie na Śródmieściu, sporo zarabiał. Przywoził czasem ciepły obiad i opłacał rachunek za prąd. Razem z Piotrusiem, moim synkiem, mieliśmy przynajmniej co jeść i nie siedzieliśmy po ciemku. Gaz mi odcięli, ale szwagier przywoził w butlach. Któregoś dnia szwagier znowu przyniósł jedzenie. Rozsiadł się na krześle w kuchni. Czułam jak mnie obserwował, gdy szykowałam herbatę. Poczułam się zakłopotana. Spojrzałam przez ramię w jego stronę. On wtedy powiedział: "Zawsze mogę dać ci więcej, ale... nic za nic". Rzucił na stół dwieście złotych i wymownie ścisnął się za krocze. Odwróciłam się w stronę kredensu. Przestałam myśleć. Sprawdziłam, czy Piotruś śpi i uklękłam przy szwagrze. Rozpięłam mu spodnie... Reszty możecie się domyślić. Czułam się strasznie, ale... Zawsze jest jakieś "ale", prawda?... Nie miałam wyjścia. Nie miałam też skrupułów – w końcu mój mąż nie miał, kiedy rżnął jakąś swoją "koleżankę z pracy". Robiąc loda szwagrowi, myślałam tylko o Piotrusiu. Po wszystkim, kiedy już poszedł, przez kwadrans wymiotowałam w kiblu. Czułam do siebie obrzydzenie. Widok pałaszującego obiad synka nieco podniósł mnie na duchu. Pomyślałam, że dla niego jestem w stanie zrobić wszystko. Szwagier pojawił się dopiero kilka dni później. Jego wizyta skończyła się tym samym, co poprzednia. Na odchodnym rzucił, że mógłby mi podsyłać jeszcze innych. "Przemyśl to", powiedział i wyszedł. Zjawił się ponownie dwa dni później. Zgodziłam się na jego propozycję. Było mi wszystko jedno. Tym razem szwagier przejął inicjatywę. Zaniósł mnie do pokoju i położył na wersalce. Zaczął się rozbierać. Nie pozostało mi nic innego. Czułam ogromny wstyd. Nie chciałam na niego patrzeć. On jednak podniósł mój wzrok na siebie i uśmiechnął się. Nie dałam rady odwzajemnić tego gestu sympatii. Ułożyłam się w dogodnej dla niego pozycji i zamknęłam oczy. Nagle usłyszałam jakiś szelest. Uchyliłam powieki i zobaczyłam jak zakłada sobie prezerwatywę. "Przecież nie chcemy wpadki, prawda?", walnął szelmowski uśmiech. "Jakiś ty, kurwa, zapobiegawczy", pomyślałam i ponownie zamknęłam oczy. Szwagier przystąpił do dzieła. Pierwszy oblech, którego przyszło mi obsłużyć, był kucharzem w knajpie, w której pracował szwagier. Był tak gruby, że zmęczył się zanim wlazł do mnie do mieszkania. Skończyło się tylko na "francuskiej". Po jego wyjściu przypomniały mi się słowa szwagra, te o wpadce. Wyszłam z mieszkania i udałam się do kiosku, ale nie do tego przy mojej kamienicy. Przeszłam ze trzy przystanki autobusowe. Nie chciałam, żeby ktokolwiek nabrał wobec mnie jakichś podejrzeń. Wykupiłam chyba wszystkie kondomy, jakie kioskarz miał na stanie. Musiałam mieć w domu zapas dla własnego bezpieczeństwa. Napaleni faceci rzadko myślą o czymś tak przyziemnym. Kolejni "klienci" pojawiali się regularnie. Przyjmowałam ich, dawałam, czego chcieli, oni płacili. Wszyscy byli zadowoleni. Szwagier – skurwiel nie gorszy niż brat – był moim "przewodnikiem". Pieprzony zboczeniec najpierw sam próbował na mnie różne obrzydlistwa, żebym potem, jak to mówił, "mogła zarobić jeszcze więcej". Poznałam chyba wszystkie rodzaje seksu, ale najgorszym doświadczeniem był dla mnie "anal". Poużywał sobie wtedy, nie powiem. Po kilku miesiącach jego żona dowiedziała się o wszystkim. Załamała się. Całe szczęście nie rozpowiedziała rodzinie, czym się zajmuję. Ale, jak to mówią, kłamstwo ma krótkie nogi, a prawda zawsze wychodzi na wierzch. W ciągu roku wszyscy moi bliscy i tak odwrócili się ode mnie. Miałam to gdzieś. Ważne, że miałam pieniądze. Reszta przestała mnie obchodzić. Sąsiedzi w końcu domyślili się mojej profesji. Zaczęły się skargi, ale nie mieli dowodów. Administracja za każdym razem oddalała pisma. Byłam ostrożna. Któregoś dnia jeden z sąsiadów, dziadek przed sześćdziesiątką, sam zechciał zaznać uciechy. Spławiłam go, urządzając przy tym hałas na całą kamienicę i zapewniając sobie odrobinę spokoju. To mogła być prowokacja. Nie mogłam ryzykować. Po jakimś czasie zaczęły się infekcje narządów rodnych. Umówiłam się u państwowego ginekologa. Stara baba, gdy tylko obejrzała mnie rozkraczoną na tym cholernym fotelu, zrobiła taką minę, jakby miała za chwilę zwymiotować. Chyba się domyśliła. Zapisała mi jakieś maści, globulki. Nic nie pomogło. Wreszcie po jakimś czasie choroba się uspokoiła. Nawroty były, to normalne, ale przestałam zwracać na nie uwagę. Uodporniłam się, zwłaszcza psychicznie. Interes kwitnął. Zarabiałam coraz więcej, czasami miałam po dwóch klientów dziennie. Jak na cichodajkę to naprawdę nieźle. Zaczęłam mieć też gości innego rodzaju – opalonych, wysokich strojnisiów z rozpiętymi do połowy białymi koszulami i złotymi łańcuchami. Alfonsi dziwek z innych rejonów badali konkurencję. Sprytnie podburzyłam sąsiadów, że to "mafia, która ściga tego młodego dresa z parteru". Zaskakująco łatwo wszyscy to łyknęli. Któregoś dnia omal nie doszło do publicznego linczu na chłopaku i jednym z tych alfonsów. Więcej już się nie pojawili i miałam spokój. Od dwóch lat przyjmuję po kilku klientów dziennie. Wiedzą, że mogą mnie odwiedzać w środku dnia, kiedy Piotruś jest w szkole. Niektórych jeszcze bardziej to rajcuje. Dostają wszystko to, czego zapragną. Wiedzą, że jestem dobra i ja to wiem. Wymyśliłam sobie imię i ustaliłam cennik. Biorę stosunkowo nie dużo, mniej niż inne dziewczyny na mieście – tak, by klienci nie zrazili się ceną. Jednocześnie tyle, by zapewnić Piotrusiowi godziwy byt. Piotruś nie domyśla się, czym zajmuje się jego mama. Jest jeszcze za młody, ma dwanaście lat. A nawet jeśliby mógł coś wiedzieć, to i tak tego nie zrozumie... Wczoraj zarobiłam na Autisium defecta, dzisiaj na Auti-homeo i cztery godziny rehabilitacji. Piotruś ma autyzm. Jego leczenie kosztuje prawie osiem tysięcy miesięcznie. Dopiero niedawno udało mi się znaleźć dla niego odpowiednią szkołę – oczywiście do tego odpowiednio drogą. Państwo nie dofinansowuje leczenia takich dzieci. Muszę sobie radzić sama. Chcę go wyrwać z drugiej strony lustra, po której prawie cały czas się znajduje. Chcę, by zaczął się uśmiechać. Chcę, żeby powiedział, co go boli, a nie uderzał głową w ścianę. Tak bardzo go kocham... Teraz nazwij mnie dziwką i szmatą, powiedz, że się puszczam, sprzedaję, kurwię. Wszystko mi jedno – tylko zapłać. A potem wynoś się.

Wiesz co? Napisz to jeszcze raz, ale postaraj się zmieścić w dziesięciu linijkach

A co za głupi/a jesteś żeby przeczytać więcej niż 10 linijek?

Ciekawe skąd skopiowane ;)

Ty d***** i szmato

Mam na imię Sonia i jestem prostytutką. Oczywiście nie jest to moje prawdziwe imię. W tym zawodzie wszystko jest anonimowe, bez słów. Nie należę do żadnego sponsora, nie stoję na ulicy pod latarnią, nie pracuję w domu schadzek. Jestem cichodajką. Mieszkam w kamienicy, klientów przyjmuję w własnym mieszkaniu. Dziecko jest w tym czasie gdzie indziej. Wiem, co sobie teraz o mnie pomyślisz. Mam dziecko i jestem k**wą. Cóż, myśl sobie, co chcesz. Chcę ci tylko coś o sobie opowiedzieć. Sprzedaję się od ponad czterech lat. Zaczęło się, gdy mój ukochany mężulek, a jakże!, puścił się z inną. Sk**wiel!... Do dzisiaj mu tego nie zapomniałam, nie wybaczyłam i nigdy nie zapomnę ani nie wybaczę. Tego samego dnia, z nożem w ręce, bo jeszcze gotów byłby mnie uderzyć, wyrzuciłam go z mieszkania. Później całą noc wyłam jak pies. Nie z żalu za tym k**wiarzem, ale z obawy o przyszłość. Zakłady odrzucały wszystkie moje podania o pracę – pracodawcy, patrząc na mnie z niesmakiem, mówili: "Ludzi z pani ulicy nie przyjmujemy, przykro nam". Co to za argument?! Każda rozmowa kończyła się awanturą. Lichy zasiłek ledwo starczał na jedzenie. Mama mieszkała daleko, była schorowana – nie mogła mi już więcej pomagać. Nie chciałam występować z pozwem o alimenty – myślałam, że w efekcie mogliby jeszcze zabrać mi dziecko. Nie wiedziałam, co robić. Niewielką pomocą służył mi mój szwagier, sto razy lepszy od brata. Pracował w niezłej knajpie na Śródmieściu, sporo zarabiał. Przywoził czasem ciepły obiad i opłacał rachunek za prąd. Razem z Piotrusiem, moim synkiem, mieliśmy przynajmniej co jeść i nie siedzieliśmy po ciemku. Gaz mi odcięli, ale szwagier przywoził w butlach. Któregoś dnia szwagier znowu przyniósł jedzenie. Rozsiadł się na krześle w kuchni. Czułam jak mnie obserwował, gdy szykowałam herbatę. Poczułam się zakłopotana. Spojrzałam przez ramię w jego stronę. On wtedy powiedział: "Zawsze mogę dać ci więcej, ale... nic za nic". Rzucił na stół dwieście złotych i wymownie ścisnął się za krocze. Odwróciłam się w stronę kredensu. Przestałam myśleć. Sprawdziłam, czy Piotruś śpi i uklękłam przy szwagrze. Rozpięłam mu spodnie... Reszty możecie się domyślić. Czułam się strasznie, ale... Zawsze jest jakieś "ale", prawda?... Nie miałam wyjścia. Nie miałam też skrupułów – w końcu mój mąż nie miał, kiedy rżnął jakąś swoją "koleżankę z pracy". Robiąc loda szwagrowi, myślałam tylko o Piotrusiu. Po wszystkim, kiedy już poszedł, przez kwadrans wymiotowałam w kiblu. Czułam do siebie obrzydzenie. Widok pałaszującego obiad synka nieco podniósł mnie na duchu. Pomyślałam, że dla niego jestem w stanie zrobić wszystko. Szwagier pojawił się dopiero kilka dni później. Jego wizyta skończyła się tym samym, co poprzednia. Na odchodnym rzucił, że mógłby mi podsyłać jeszcze innych. "Przemyśl to", powiedział i wyszedł. Zjawił się ponownie dwa dni później. Zgodziłam się na jego propozycję. Było mi wszystko jedno. Tym razem szwagier przejął inicjatywę. Zaniósł mnie do pokoju i położył na wersalce. Zaczął się rozbierać. Nie pozostało mi nic innego. Czułam ogromny wstyd. Nie chciałam na niego patrzeć. On jednak podniósł mój wzrok na siebie i uśmiechnął się. Nie dałam rady odwzajemnić tego gestu sympatii. Ułożyłam się w dogodnej dla niego pozycji i zamknęłam oczy. Nagle usłyszałam jakiś szelest. Uchyliłam powieki i zobaczyłam jak zakłada sobie prezerwatywę. "Przecież nie chcemy wpadki, prawda?", walnął szelmowski uśmiech. "Jakiś ty, k**wa, zapobiegawczy", pomyślałam i ponownie zamknęłam oczy. Szwagier przystąpił do dzieła. Pierwszy oblech, którego przyszło mi obsłużyć, był kucharzem w knajpie, w której pracował szwagier. Był tak gruby, że zmęczył się zanim wlazł do mnie do mieszkania. Skończyło się tylko na "francuskiej". Po jego wyjściu przypomniały mi się słowa szwagra, te o wpadce. Wyszłam z mieszkania i udałam się do kiosku, ale nie do tego przy mojej kamienicy. Przeszłam ze trzy przystanki autobusowe. Nie chciałam, żeby ktokolwiek nabrał wobec mnie jakichś podejrzeń. Wykupiłam chyba wszystkie kondomy, jakie kioskarz miał na stanie. Musiałam mieć w domu zapas dla własnego bezpieczeństwa. Napaleni faceci rzadko myślą o czymś tak przyziemnym. Kolejni "klienci" pojawiali się regularnie. Przyjmowałam ich, dawałam, czego chcieli, oni płacili. Wszyscy byli zadowoleni. Szwagier – sk**wiel nie gorszy niż brat – był moim "przewodnikiem". Pieprzony zboczeniec najpierw sam próbował na mnie różne obrzydlistwa, żebym potem, jak to mówił, "mogła zarobić jeszcze więcej". Poznałam chyba wszystkie rodzaje seksu, ale najgorszym doświadczeniem był dla mnie "anal". Poużywał sobie wtedy, nie powiem. Po kilku miesiącach jego żona dowiedziała się o wszystkim. Załamała się. Całe szczęście nie rozpowiedziała rodzinie, czym się zajmuję. Ale, jak to mówią, kłamstwo ma krótkie nogi, a prawda zawsze wychodzi na wierzch. W ciągu roku wszyscy moi bliscy i tak odwrócili się ode mnie. Miałam to gdzieś. Ważne, że miałam pieniądze. Reszta przestała mnie obchodzić. Sąsied******ońcu domyślili się mojej profesji. Zaczęły się skargi, ale nie mieli dowodów. Administracja za każdym razem oddalała pisma. Byłam ostrożna. Któregoś dnia jeden z sąsiadów, dziadek przed sześćdziesiątką, sam zechciał zaznać uciechy. Spławiłam go, urządzając przy tym hałas na całą kamienicę i zapewniając sobie odrobinę spokoju. To mogła być prowokacja. Nie mogłam ryzykować. Po jakimś czasie zaczęły się infekcje narządów rodnych. Umówiłam się u państwowego ginekologa. Stara baba, gdy tylko obejrzała mnie rozkraczoną na tym cholernym fotelu, zrobiła taką minę, jakby miała za chwilę zwymiotować. Chyba się domyśliła. Zapisała mi jakieś maści, globulki. Nic nie pomogło. Wreszcie po jakimś czasie choroba się uspokoiła. Nawroty były, to normalne, ale przestałam zwracać na nie uwagę. Uodporniłam się, zwłaszcza psychicznie. Interes kwitnął. Zarabiałam coraz więcej, czasami miałam po dwóch klientów dziennie. Jak na cichodajkę to naprawdę nieźle. Zaczęłam mieć też gości innego rodzaju – opalonych, wysokich strojnisiów z rozpiętymi do połowy białymi koszulami i złotymi łańcuchami. Alfonsi dziwek z innych rejonów badali konkurencję. Sprytnie podburzyłam sąsiadów, że to "mafia, która ściga tego młodego dresa z parteru". Zaskakująco łatwo wszyscy to łyknęli. Któregoś dnia omal nie doszło do publicznego linczu na chłopaku i jednym z tych alfonsów. Więcej już się nie pojawili i miałam spokój. Od dwóch lat przyjmuję po kilku klientów dziennie. Wiedzą, że mogą mnie odwiedzać w środku dnia, kiedy Piotruś jest w szkole. Niektórych jeszcze bardziej to rajcuje. Dostają wszystko to, czego zapragną. Wiedzą, że jestem dobra i ja to wiem. Wymyśliłam sobie imię i ustaliłam cennik. Biorę stosunkowo nie dużo, mniej niż inne dziewczyny na mieście – tak, by klienci nie zrazili się ceną. Jednocześnie tyle, by zapewnić Piotrusiowi godziwy byt. Piotruś nie domyśla się, czym zajmuje się jego mama. Jest jeszcze za młody, ma dwanaście lat. A nawet jeśliby mógł coś wiedzieć, to i tak tego nie zrozumie... Wczoraj zarobiłam na Autisium defecta, dzisiaj na Auti-homeo i cztery godziny rehabilitacji. Piotruś ma autyzm. Jego leczenie kosztuje prawie osiem tysięcy miesięcznie. Dopiero niedawno udało mi się znaleźć dla niego odpowiednią szkołę – oczywiście do tego odpowiednio drogą. Państwo nie dofinansowuje leczenia takich dzieci. Muszę sobie radzić sama. Chcę go wyrwać z drugiej strony lustra, po której prawie cały czas się znajduje. Chcę, by zaczął się uśmiechać. Chcę, żeby powiedział, co go boli, a nie uderzał głową w ścianę. Tak bardzo go kocham... Teraz nazwij mnie dziwką i szmatą, powiedz, że się puszczam, sprzedaję, k**wię. Wszystko mi jedno – tylko zapłać. A potem wynoś się.

Ja też. Pracuję sama dla siebie zagranicą. Tutaj każdy ma to w doopie. No nie miałam skąd pomocy, pracy nie było, mąż hahaha faceci sami chcą skorzystać i dać śmieszne 200zł.

wow miśgoscinny umiesz zrobić copy and paste, ładnie

Ile bierzeszza loda mam ochote dac possac ?

gość dziś dziewczyno ty masz prawdziwy talent do pisania, powinnaś pisać książki i powieści, serio. Przykra twoja sytuacja, i przykre że musisz robić to co robisz aby przeżyć. Niestety życie bywa brutalne, ale gdy robisz coś dla kogoś to wszystko jest to warte. Jesteś prawdziwym aniołem na tej ziemi, pamiętaj o tym. Nie przejmuj się złymi komentarzami, bo to dzieciaki i dorośli mieszkający z mamusiami i rodzicami, nie wiedzą co to znaczy być samodzielnym i się utrzymywać. Robisz co musisz, choć przykre to. Może pomyśl o wyjeździe za granice, zmienisz otoczenie, może normalną prace za którą możesz normalnie żyć. Przypomina mi się świetna książka ( po angielsku niestety, i nie wiem czy tłumaczona ) The Road of Lost Innocence, autorka Somaly Mam, gdzie autorka jako bardzo młoda dziewczyna została przez matke sprzedana do burdelu za pare groszy. Serce się łamie jakie okrutne rzeczy dzieją się na świecie. Musisz być silna i nie dawać się, ale dążyj do zmiany swojej pozycji, wyjazd dobrze by ci zrobił myśle. Weź dziecko i wyjedź. Dasz rade bo jesteś silna, choć wiem że płaczesz wewnątrz. Szkoda mi ciebie i twoja historia jest bardzo przykra. Nie oceniam ludzi, bo każdy robi to co musi nie zawsze to co chce. Jeżeli chcesz porozmawiać podaj jakiś kontakt, chętnie z tobą popisze w miare możliwości. Mam nadzieje że wkrótce dasz rade z tego wszystkiego wyjść.

Nie stać cię biedaku

gość dziś Szkoda mi czasu na więcej niż 10 linijek Od tego mam książki Jeżeli ktoś w tych dziesięciu nie potrafił zawrzeć swojej myśli to i w tej jedenastej nic nie wymyśli

Zagranica nie ma kokosów ;) to pisze kobieta zarabiająca tak zagranicą.

Tekst jest zerżnięty z: http://www.opowiadania.pl/sprint.php?item=64601 A wy głupie cipki zaraz zaczniecie się wzruszać

No i co z tego?

dziś tekst jest skopiowany, nie mój. Ale fajnie, że ktoś napisał taki komentarz. Dobrze wiedzieć, że są jeszcze dobrzy ludzie

Spadaj autorko na drzewo za to prowo Jesteś z tych co na małej syrence się rozpłaczą a w życiu taka kutwa, że aż się strach bać Ten zgniły świat jest pełen takich porąbanych osobowości jak twoja, więc sobie daruj Masz jakiś własny tekst - to pisz A nie podszywaj się KRETYNKO pod cudze!!!

O ciup, jeśli to nie prowo, to pozostaje tylko Ci współczuć. Ty nie masz godności. Nic nie usprawiedliwia tego, czym się zajmujesz.

To daj jej na chleb "godnosci" :D