Lęk i pragnienie małżeństwa

Chodzę do psychologa.No i trafił mnie szlag, szczerze!!Nie żartuję ani nie ironizuję, piszę to zupełnie poważnie! Ten psycholog ma na palcu obrączkę. Ślub, małżeństwo-sama myśl o tym działa na mnie jak czerwona płachta na byka, nawet nie wiem, dlaczego. Nienawidzę, po prostu tego nienawidzę!?Nie mogę patrzeć na zakochanych na ulicy!Jak tak można: 1. Gdzie mam szukać??Gdzie mam kogoś znaleźć?NIKT mnie nie chce! 2. Jak mam doprowadzić do ślubu?Jak?jak?!Podchodzę do chłopaka i mówię:-Cześć, weźmiemy za tydzień ślub? 3. Przysięganie przy dziesiątkach ludzi, w tej niewygodnej sukni, NIE!!! 4. Ta osoba, mąż, widzi mnie 24 h na dobę, 7 dni w tygodniu, nigdzie nie można przed nią uciec! 5. Małżeństwo nie jest miłe Bogu, a w najlepszym wypadku jest dla niego mniej warte niż dziewictwo. Jeżeli małżeństwo jest takie złe, to dlaczego je wymyślił? Ja oszaleję, już wariuję, nie wytrzymam tego, dlaczego jestem społecznym i emocjonalnym kaleką, dlaczego nie mogę nawiązać normalnej, trwałej relacji z mężczyzną?!Dlaczego?Dlaczego nie mogę żyć w zwyczajnym związku małżeńskim, tylko los skazuje mnie na potworną samotność i izolację??

Może zmień psychologa na psychiatrę, albo postaraj się bardziej podkręcić temat.

Nie życzę nikomu, aby żył w takim lęku i napięciu, co ja! Dlaczego jestem społecznym kaleką, dlaczego nie mogę stworzyć normalnej relacji z mężczyzną, tylko los skazuje mnie na samotność i izolację...Dlaczego...

dlaczego? chorzy psychicznie tak właśnie mają - i już! nie wiadomo dlaczego...

Nienawidzę małżeństw!!! Nie mogę na nich patrzeć!!!Dla mnie obrączka jest jak kajdanki-symbol niewoli.

Brak ci warsztatu w pisaniu.

Proszę o poważne odpowiedzi. Wystarczy, że zobaczę, że ktoś ma obrączkę, to już zaczynam go w myślach nienawidzić. W moim sercu-tylko strach, nienawiść i przerażenie małżeństwem. Czy związek moich rodziców mógł się do tego przyczynić?