Czy to kiedys minie ?!

Hej ! Gdzieś około trzech lat temu spróbowałam samookaleczenia .Niestety spodobalo mi sie . W pierwszym roku ciełam się codziennie . W drugim roku trochę dalam na luz i przestała się ciąć . Miałam wsparcie (lekkie ) które trwało kilka dni po tym jak mamie z płaczem pokazałam pocięty nadgarstek. Po kilku tygodniach przestała się juz ciąć ale doszly do tego wszystkiego myli samobojcze . Znalazłam sznurek i zapletlam węzeł . Nie wiem dlaczego z nim spałam. Kilka razy się przymierzalam ale nie dalam rady się zabić (tchórz) . W trzecim roku miałam dziwne napady złości . Rozwiązane sznurowadlo sprawiało ze plakalam aż się dusilam pod kądrą płaczem . Doszło do tego cięcie się i znów zaczęła krwawe przygody . Kiedyś około godziny 20:00 szlam do sklepu była zima . Bieglam juz było ciemno brakowało kilku metrów a juz bym w biegła pod tira (stchorzylam ) . Po kilku tygodniach minęły napady złości płaczu cięcia się i myśli samobojczych . Niedługo mijaja cztery lata od "pierwszego razu" . Jestem przerażona bo to wszystko wraca ze zdwojoną siłą . Jestem gotowa zabić się wbiec pod tira pociac nadgarstki i zawistnac na sznurze . Blachostka sprawia ze trzese się i dusze z płaczu .To co mnie kiedyś smieszylo sprawia ze dziś przez to płacze . Koncze niedługo trzecia gimnazjum i warjuje. Ja boje się sama siebie .Ja jestem gotowa skoczyć z mostu wierzy drzewa. Chce bólu ! Tak po prostu ostatnio zrobilam sobie ogromne Siniaka na ręku . Po tym udawalam ze przytrzasnelam drzwi ręką . Ja nie chce wracać do pociętych rak i sznurów ja mam już dość ja Warjuje ! ?